ćwiczenia

Czy Twoje dziecko ma wysoką inteligencją kinestetyczną?

Czy zastanawialiście się czasem, dlaczego wasze dziecko przez większość dnia jest w ciągłym ruchu i ma wprost ma niespożytą energię? Czy przypadkiem nie przychodziły wam do głowy obawy, że to może być ADHD lub jakieś inne zaburzenie?

Czy wzięliście pod uwagę, że macie dziecko z wysoką inteligencję kinestetyczną?

Dziecko przejawiające zdolności kinestetyczne zazwyczaj ma dużą energię, potrzebuje częstej aktywności ruchowej, przejawia dobrą koordynację, zwinność i refleks w działaniu. Bywa, że dojrzewa fizycznie wcześniej niż rówieśnicy. Odznacza się ogólną sprawnością fizyczną. Jest wytrwałe, wykazuje siłę i wytrzymałość ponad swój wiek.

Jak rozpoznać dziecko z wysoką inteligencją kinestetyczną?

Inteligencja kinestetyczna przejawiać się może we wszelkich aktywnościach ruchowych. Dziecko z wysoką inteligencją tego rodzaju zazwyczaj interesuje się gimnastyką. Przejawia bardzo dobrą sprawność w zakresie siły, szybkości reakcji, zwinności, wytrzymałości i koordynacji ruchu.

Przoduje w zabawach i grach ruchowych. Potrafi zastosować najlepszą taktykę w grze zespołowej. Jest pełne zapału przy wykonywaniu ćwiczeń fizycznych. Ma dużą motywację do współzawodnictwa, lubi rywalizację w grach i sportach. Łatwo przyswaja sobie zasady gier i zabaw ruchowych. Interesuje się wydarzeniami sportowymi, tanecznymi, teatralnymi oraz gwiazdami z tych dziedzin. Chętnie ogląda zawody taneczne lub sportowe.

Piękny taniec, jego harmonia, koordynacja, elastyczność również świadczą o wysokiej inteligencji kinestetycznej. Takie dziecko ma ruchy pełne gracji, płynne i harmonijne. Lubi zabawy rytmiczne i taneczne, podczas których szybko uczy się nowych kroków.

Umiejętność naśladowania, improwizowania pojawiające się w ruchu scenicznym są również jednym z przejawów tego rodzaju potencjału umysłowego.

Kinestetyk potrafi odzwierciedlać gestem i ruchem ciała stany, emocje, nastroje. Przejawia zdolności w kierunku pantomimy. Potrafi zobrazować ruchem rzeczywistość realną lub fantastyczną. Adekwatnie korzysta z komunikacji niewerbalnej, wykorzystując gesty, ruchy i mimikę.

Chętnie odgrywa różne role i zgłasza się do przedstawień. Bierze w nich aktywny udział próbując reżyserować i wyznaczać role innym uczestnikom.

Dużą wagę przywiązuje do publicznych wystąpień i nie ma tremy.

Sprawności manualne, czyli dobra koordynacja pracy rąk, sprawność manualna i manipulacyjna także świadczą o wysokim potencjale inteligencji kinestetycznej. Takie dziecko w sposób zręczny posługuje się przyborami i narzędziami. Mówi się o nim, że jest uzdolnione technicznie i manualnie.

Takie dzieci najefektywniej uczą się przez ruch.

Jak można rozwijać inteligencję kinestetyczną u dziecka?

wykonując wspólnie z dzieckiem różne ćwiczenia fizyczne.
uczestnicząc w zajęciach sportowych, grupowych i indywidualnych.
biorąc udział w zabawach orientacyjno-porządkowych.
uczestnicząc w ćwiczeniach dramowych, inscenizacjach.
bawiąc się w role.
biorąc udział w zabawach rytmicznych, rytmiczno- muzycznych i tanecznych.
wykonując zadania manualne, czyli pisząc, rysując, malując.
budując z różnych kloców.
dając okazję dziecku do wycinania, klejenia.
wyrażając emocje za pomocą ruchu.
bawiąc się z piłką, np. ucząc się żonglowania i innych sztuczek piłkarskich.
bawiąc się w zabawy wymagające refleksu.
rozpoznając kształty i faktury przez dotyk.
ucząc się piosenek, wierszyków na pamięć z wykorzystaniem klaskania, pstrykania palcami lub rytmicznego wystukiwania.
wprowadzając dziecko w czynności rzemieślnicze: robienie biżuterii z makaronu, tkactwo, krawiectwo, modelarstwo. Wszystko na miarę możliwości malucha.
wspólnie z dzieckiem gotując, robiąc wypieki, dekorując torty i inne desery.
angażując dzieci do pomocy przy czynnościach konserwatorskich i porządkowych przy urządzeniach typu: hulajnoga, rower.

Czy dostrzegasz w swoim dziecku potencjał inteligencji kinestetycznej?

Jakie zabawy z wymienionych wyżej należą do waszych ulubionych?

🙂 Dajcie znać w komentarzu.

Źródła:

Thomas Armstrong; 7 rodzajów inteligencji; e-book; 2009

Iwona Czaj-Chudyba; Jak rozwijać zdolności dziecka?; WSiP; Warszwa 2009

Danuta Czelakowska; Inteligencja i zdolności twórcze dzieci w początkowym okresie edukacji. Rozpoznawanie i kształcenie; Oficyna Wydawnicza „Impuls”; Kraków 2007

5 ćwiczeń do szybkiej regeneracji dla zmęczonych i zestresowanych rodziców

Rodzice z pewnością znają zasady zdrowego stylu życia: dieta, sen, aktywność fizyczna itd.

Młodzi rodzice, niestety, rzadko mogą zastosować te zasady w swojej rzeczywistości. Nawet ci, którzy to potrafią, bywają wystawieni na niespodziewane trudności natury psychicznej i fizycznej lub jednej i drugiej. Potrzebują szybkiej regeneracji i powrotu do jako takiej równowagi.

Każde przemęczenie odbija się na psychice człowieka.

Oto moje propozycje na takie awaryjne sytuacje:

1. Ćwiczenie odprężające „Mokry Pies”

Nabierz do płuc powietrze i energicznie, ale nie za szybko wypuść je przez rozluźnione usta. Wargi powinny zostać wprowadzone w drgania tak, by powstał dźwięk „brrr”.

Powtórz to kilka razy. Wdech i wydech z dźwiękiem „brr”. Wdech i wydech z dźwiękiem. Wdech i wydech.

Następnie rozchyl lekko usta, rozluźnij policzki i potrząśnij głową jak mokry pies otrząsający się z wody. Ten sam ruch wykonaj kolejno ramionami, klatką piersiową, biodrami, dłońmi i stopami. Wykonaj gesty strzepywania wody z każdej z wymienionych części ciała.

Podczas wykonywania ćwiczenia nie wstrzymuj powietrza w płucach. Oddychaj spokojnie i swobodnie.

2. Trzyminutowy relaks na krześle

Usiądź prosto na krześle i spróbuj uśmiechnąć się.

Zaczerpnij pięć powolnych, głębokich oddechów i postaraj się uwolnić swój umysł ze wszystkich myśli. Koncentruj się tylko na oddechu. Oddychaj spokojnie i rytmicznie. Wdech, wydech…

Następnie unieś ramiona próbując dotknąć nimi uszu. Przenieś ręce przed siebie. Mięśnie rąk i ramion napnij na ok. 5 sekund, a następnie rozluźnij je.

Ponownie wyciągnij ręce tym razem w bok. Znowu napnij mięśnie rąk i ramion przez 5 sekund, a następnie rozluźnij je.

Delikatnie, ruchem płynnym skręć głową dwa razy w prawo o dwa razy w lewo.

Wyciągnij ręce nad głowę tak, jakbyś chciał/ła się wspiąć po drabinie lub długo przeciągać się. Wytrzymaj przez 10 sekund. Po tym rozluźnij całe ciało.

Kolejny ruch. Patrząc prosto przed siebie, powoli i ostrożnie wykonaj skręt ciała w prawo. Postaraj się dotknąć oparcia krzesła, na którym siedzisz a następnie to samo wykonaj w lewą stronę. Wróć do pozycji wyjściowej.

Unieś prawą nogę i wykonaj nią krążenie pięć razy. To samo powtórzy drugą stopą.

Unieś obie nogi i podciągnij palce stóp do siebie tak, aby poczuć napięcie w łydkach Wytrzymaj 5 sekund i rozluźnij się.

Na koniec, zamknij oczy i wyobraź sobie, że znajdujesz się w jakimś miłym i spokojnym miejscu. Rozluźnij wszystkie części ciała, w których jest napięcie. Oddychaj wolno, spokojnie i głęboko przez około 1 minutę.

3. Zrywanie jabłek

Stań prosto w lekkim rozkroku. Oddychaj swobodnie. Ręce są swobodnie opuszczone wzdłuż tułowia. Zrób trzy wdechy i wydechy: wdech, wydech, wdech, wydech, wdech, wydech.

Wyciągnij prawą rękę wysoko do góry, możliwie najwyżej. Oderwij lewą stopę od podłogi i wykonaj gest zrywania jabłka.

Wróć do pozycji wyjściowej, rozluźnij ciało. Cały czas oddychaj głęboko.

To samo zadaniem wykonaj lewą ręką. Unieś ją do góry i znów zerwij wyobrażone jabłko jednocześnie odrywając prawą stopę od podłogi.

Powtórz zrywanie jabłek, naprzemiennie raz prawą, a raz lewą ręką kilka razy. W tym ćwiczeniu pracuje całe ciało i aktywują się dwie półkule mózgowe.

4. Formułka antystresowa

Takie ćwiczenie wymaga ustalenia własnego sygnału rozpoczynającego dobrą zmianę w sensie uważności. Wymyśl sobie skuteczną dla ciebie formułkę antystresowej. Zacznij od podanego przykładu:

Usiądź wygodnie. Weź głęboki wdech i zatrzymaj powietrze w płucach na dłużej. Podczas wydechu wyobraź sobie, że wydmuchujesz swoje zmartwienia, swoje zmęczenie. Pozwól, by odeszło napięcie, które wciąż jest w twoim ciele. Oddychaj rytmicznie, rób głębokie wdechy i wydechy, mówiąc w myślach „wdech”, kiedy nabierasz powietrza i „odprężenie”, kiedy je wydychasz. Powtarzaj tę sekwencję przez pięć minut. Wdech … odprężenie… Wdech … odprężenie…

Niech z każdym kolejnym oddechem spokój i odprężenie wnikają do twego wnętrza, a napięcie i stres z niego uchodzą.

Dobierz dla siebie formułkę, która jest ci najbardziej bliska. Powinna mieć pozytywną konotację. Podpowiedź:

· Odprężam się

· Jest mi przyjemnie

· Wybieram spokój

· Załatwiam jedną sprawę po drugiej

· Stopniowo pozbywam się tego, co mnie stresuje

· Mam wpływ na swoje myśli i uczucia

· Oddycham spokojnie i miarowo

· Koncentruję się na oddechu

· Wiem, co myślę i czego chcę

· Radzę sobie w trudnych sytuacjach

· Jestem skoncentrowany i wolny od stresu

· Jestem odprężony i opanowany

· Uspokajam się

· Panuję nad sobą.

5. Uważne bicie serca

Zdenerwowanie, stres, zmęczenie, jak również inne stany emocjonalne powodują zmianę rytmu serca. Tak odzwierciedlają się nasze emocje. Na co dzień nie myślimy o jego pracy. Uważności bicie serca możemy połączyć z ćwiczeniami i z obecnością tu i teraz. Daje to pozytywne efekty w trudnych chwilach zmęczenia i w momencie stresu.

Na początek zrób trzy głębokie oddechy. połóż palce lub dłonie na te części ciała, gdzie najlepiej mogą wyczuć puls (z boku szyi, pod szczęką, w nadgarstku lub pod sercem).

Zamknij oczy i zaobserwuj, jak bije serce – szybko czy może wolno. Uświadom sobie, jaki jest obecny stan twoich emocji i jaki one mają związek z biciem ich serca (wolnym lub szybkim).

Zrób 10 -15 podskoków w miejscu lub kilka przysiadów, pompek.

Następnie usiądź i znów sprawdzaj bicie swojego serca, kładąc ponownie palce lub dłonie na te części ciała, gdzie najlepiej można wyczuć puls. Posiedź kilka minut i obserwuj z zamkniętymi oczami jak serce się uspokaja. Mej zamknięte oczy, dopóki serce nie wróci do spokojnego rytmu. W tym czasie oddychaj swobodnie i staraj się uwolnić umysł od niepotrzebnych myśli.

Źródła:

pexels-photo-4457982

Jeffrey Brantley, Wendy Millstine; 5 cennych minut na każdy dzień roku; Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne Sp. z o. o.; Sopot 2015

https://stylzycia.polki.pl/psychologia,cwiczenia-relaksacyjne,10163751,artykul.html

10 zabaw wspomagających koncentrację uwagi dziecka w wieku przedszkolnym

Koncentracja uwagi to umiejętność skupienia się na określonej rzeczy lub zjawisku. Jest niezbędna przy wszystkich świadomych działaniach dziecka jak również dorosłego.

Zdolność ta rozwija się stopniowo. Początkowo jest selektywna i krótkotrwała.

Najmłodsze dzieci przejawiają uwagę mimowolną. Pojawia się bez ich woli pod wpływem różnych bodźców, najczęściej słuchowych, np. głośny dźwięk lub wzrokowych, np. jaskrawy kolor lub ruch.

Uwaga dowolna rozwija się od około trzeciego roku życia przez wiek przedszkolny i młodszy szkolny. Dzięki niej dziecko staje się zdolne do integracji wszystkich swoich funkcji umysłowych i fizycznych, żeby dostrzec i wykonać istotne w danym momencie zadanie, np. wysłuchać polecenie i podjąć aktywność zgodnie z nim.

W tym okresie też najczęściej ujawniają się pierwsze problemy z koncentracją uwagi.

Zabawy wspomagające koncentrację uwagi:

Proponowane poniżej zabawy w formie ćwiczeń i gier wpływają korzystnie również na rozwój intelektualny, emocjonalny i społecznej dziecka, mają też zasadnicze znaczenie w rozwoju umiejętności koncentracji uwagi.

Oto 10 propozycji zabaw wspierających zdolność koncentracji uwagi dziecka:

Składanie obrazka z części według wzoru i bez wzoru

Puzzle, rozsypanki obrazkowe płaskie i w formie klocków, również te wykonane przez rodziców w domu, sprawdzają się doskonale.

Układanie patyczaków na wzorze lub według własnego pomysłu

Patyczki mogą być drewniane plastikowe o różnej długości i grubości. W kształcie walca zalecam dzieciom bardziej sprawnym manualnie i bardziej zaawansowanym w treningu uwagi.

Odtwarzanie prostych rytmów

Takie zabawy mogą mieć charakter muzyczno-ruchowy (wyklaskiwanie lub wystukiwanie rytmu) lub mogą mieć formę plastyczną, czyli rysowanie, malowanie lub układnie sekwencji elementów.

Obrysowywanie figur geometrycznych, zamalowywanie figur geometrycznych

Tu sprawdzą się różnego rodzaju kolorowanki często krytykowane za hamowanie ekspresji dziecka. Jeśli chcemy doskonalić koncentrację uwagi, sprawdzą się dobrze.

Łączenie punktów tworzących figurę

Jest wiele dostępnych w księgarniach i w Internecie kart pracy, które zachęcają dziecko do rysowania od kropki do kropki. Rodzice mogą sami przygotować takie karty i zaciekawić dziecko pytaniem: Co powstanie, gdy połączysz kropki?

Płaskie układanki geometryczne

Pomocne będzie układanie według wzoru wszelkiego rodzaju mozaik wykonanych z różnych materiałów lub z kupionych gotowych zestawów. Takie zabawy mają tę zaletę, że dziecko może wracać do nich wielokrotnie i rozwijać swoją kreatywność tworząc własne wzory.

Zapamiętywanie kolejności prezentowanych obrazków

Potrzebna jest współpraca z drugą osobą, która pokazuje elementy do zapamiętania i weryfikuje poprawność wykonania zadania. Role można odwracać. Kontrolowanie poprawności wykonania sprzyja usprawnianiu koncentracji uwagi.

Naśladowanie sekwencji ruchów

Dobrze sprawdza się zabawa w „Cień”. Bawcie się tańcem i pantomimą.

Zapamiętywanie i odtwarzanie listy eksponowanych przedmiotów

Poziom trudności trzeba dostosować do dziecka. Zacząć od najprostszych, np. dwóch elementów i powoli zwiększać trudność. Uczestnicy zabawy mogą zamieniać się rolami. Zabawę można modyfikować o wskazywanie brakujących przedmiotów wcześniej eksponowanych.

Wyszukiwanie ze zbioru różnych przedmiotów dwóch takich samych

Zachęcam do gry w „Memory” po kliknięciu tutaj znajdziecie przepis na domowe „Memory”.

Źródło:

Lawrence C. Katz, Manning Rubin; Neurobik. Zadbaj o kondycję mózgu; 2002

Biuletyn-Koncentracja uwagi. Niezbędnik nauczyciela; Samorządowy Ośrodek Doradztwa Metodycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach

Elementy terapii ręki w dziecięcej zabawie

W dniu, kiedy zaczyna się szkoła a nawet jeszcze wcześniej, sprawność grafomotoryczna staje się bardzo ważna. Prawidłowe trzymanie kredki, ołówka, pisaka, flamastra, pędzla – przez fachowców zwane narzędziem pisarskim, jest konieczne do zdobywania wielu sprawności, nie tylko pisania, rysowania czy malowania.

Płynność i precyzyjność ruchów dłoni jest niezbędna w wielu czynnościach pozaszkolnych: obsługa skomplikowanych maszyn i urządzeń, gra na instrumentach muzycznych, taniec, zamierzony dotyk bliskiej osoby i wiele innych.

Sprawność motoryczna dłoni zależy od prawidłowego napięcia mięśni w całym organizmie i od wypracowanych nawyków ruchowych.

Usprawnianie grafomotoryczne rozpoczyna się od wzmacniania mięśni brzucha i grzbietu.

Od najwcześniejszych lat należy zawracać uwagę na prawidłowe ustawienie miednicy. Aby to osiągnąć, należy zadbać o dobrą kondycję mięśni brzucha i grzbietu. Uwaga na siad „W”!

Warto włączać do repertuaru zabaw dziecięcych ruch, który wzmacnia mięśnie brzucha oraz rozciąga i wzmacnia mięśnie grzbietu. Taki efekt da większość dziecięcych zabaw i gier ruchowych, piosenki z pokazywaniem, a nawet codzienne baraszkowanie z rodzeństwem czy rodzicami. Korzystne są zabawy w turlanie, pływanie na sucho, rysowanie nogami po ścianie, balansowanie na dużej piłce lub wałku, oporowanie ciałem – dziecko jest skałą (W. Scherborne), przenoszenie zabawki z jednej strony na drugą w leżeniu na plecach.

Przygotowując rączkę dziecka do pisania należy pamiętać o ćwiczeniach rozmachowych.

Co to są ćwiczenia rozmachowe?

Są to aktywności, które angażują staw barkowy do działania w jak największym zakresie, w spontanicznej aktywności. To jest np. zabawa „Pokaż, jaki jesteś duży”, „Pokaż, jak wysoko leci samolot”, ‘Jak kręci się śmigło samolotu”. Zadbajcie, żeby dzieci miały takie doświadczenia jak, odkurzanie, zamiatanie, zasłanianie i odsłanianie firanek czy zasłonek, rozpakowywanie z papieru dużych prezentów, zdzieranie dużych papierów np. ze ściany, rysowanie i malowanie na dużych płaszczyznach różnymi narzędziami malarskimi również dłońmi. Inne propozycje zabaw, które pomagają usprawnić całą rękę to: taniec z szarfami, kółkami, piłkami, kręcenie kołem hula-hop na ręce, aniołki na śniegu, zabawy piłką plażową, łapanie motyli do siatki (motyle mogą być papierowe lub zrobione z piórek), twister, zabawy z chustą animacyjną i inne zabawy zaczerpnięte z programu Weroniki Sherborne

Do sprawnego pisania przygotowują ćwiczenia manualne.

Co to są ćwiczenia manualne?

Są to wszystkie aktywności dłoni i palców. Ważną rolę odgrywa ruch nadgarstka. Z najmłodszymi dziećmi można bawić się w pokazywanie i nazywanie części ciała, robienie pa,pa!, rzucanie i łapanie piłeczki, woreczka, pluszaka, budowle z drewnianych klocków. Małe dzieci chętnie bawią się w przesypywanie piasku, kaszy, ryżu. Lubią przelewać do różnych naczyń wodę, kisiel, budyń.

Starszym maluchom można zaproponować zabawę w owijanie papierem toaletowym różnych części ciała, zabawę w łapki, czesanie włosów. Sprawność nadgarstka i dłoni uzyskamy przez zabawy masami plastycznymi, układanie drobnych zabawek na swoim miejscu, myciem ręcznym naczyń, ręcznym praniem, wycieraniem kurzu czy składaniem ubrań. Atrakcyjne są zabawy w przeciąganie liny, wbijanki, przybijanki z użyciem młotka, malowanie palcami.

Jakie wybrać zabawy manipulacyjne?

Zabawy manipulacyjne ćwiczą precyzyjne ruchy dłoni i palców oraz pozwalają ukształtować prawidłowy chwyt pisarski.

Przytoczę zaledwie kilka propozycji zabaw manipulacyjnych.

Zapraszam do kontaktu poprzez komentarz pod wpisem. Zainteresowanym chętnie podam inne propozycje takich zabaw.

Najczęściej stosowane zabawy ćwiczące sprawność manipulacyjną dłoni to: układnie puzzli, stemplowanie, wycinanie, rysowanie, malowanie, kalkowanie, kolorowanie, lepienie z mas plastycznych figurek zwierząt, budowli, naczyń, gra na instrumentach, gotowanie, zabawa spinaczami, zabawy paluszkowe do śpiewanek i wierszyków, teatr cieni, ozdabianie pisanek, pudełek, strojów lalek, zabawy w role – przygotowanie posiłku, robienie makijażu lalkom, załadowywanie drobnego ładunku do małych samochodzików.

Po odpowiedniej porcji takich zabaw i ćwiczeń przyjdzie czas, że rączka dziecka będzie gotowa do sprawnego pisania.

Zachęcam do przeczytania wpisu o rozwoju umiejętności chwytania w okresie niemowlęcym: „Jak chwyta dziecko w pierwszym roku życia”

Sukces wynikający z umiejętności grafomotorycznych będzie motywował dziecko do rozwijania kolejnych szkolnych umiejętności.

źródło:

Klaudia Piotrowska Madej, Agnieszka Żychowicz, Smart Hand Model, Gdańsk 2017

Katarzyna Gromelska, Terapia reki i zaburzeń motoryki małej; materiały szkoleniowe, Warszawa; 2016

foto: Pexels

Jeśli nie plac zabaw, to co?

Domowe sposoby na aktywnego przedszkolaka.

Nieustanna aktywność ruchowa to typowa cecha dziecka w wieku przedszkolnym. Ruch potrzebny jest do prawidłowego rozwoju fizycznego i umysłowego. Niektóre dzieci potrzebują szczególnie dużo wrażeń ruchowych, by czuć się dobrze.

Zaspokajanie tej potrzeby sprzyja prawidłowemu integrowaniu doznań sensorycznych. Za odbiór wrażeń ruchowych odpowiada układ przedsionkowy, zwany krócej przedsionkiem. Jest to część ucha wewnętrznego, w którym znajdują się receptory ruchu. Wrażenia ruchowe, inaczej określane wrażeniami przedsionkowymi są niezbędnym warunkiem do budowania i rozwijania wielu sprawności i umiejętności.

Doskonałym miejscem do zaspokajania takich potrzeb jest plac zabaw. Większość dzieci korzysta z nich często i intensywnie. Lubią godzinami huśtać się, kręcić się na karuzelach, zjeżdżać z przeróżnych zjeżdżalni, wspinać się i przechodzić najbardziej skomplikowane tory przeszkód. Chętnie pokonują takie tory w wymyślony przez siebie sposób, zazwyczaj bardziej skomplikowany i dający jeszcze więcej wrażeń ruchu.

Bywa, że panie w przedszkolu skarżą się, że Wasze dziecko nie usiedzi w spokoju podczas zajęć. Najchętniej biega i skacze po sali. Nauczycielki przedszkola mają wiedzę i techniki radzenia sobie z grupą różnych dzieciaczków.

Co mają zrobić rodzice, jeśli ich dziecko to klasyczny wiercipięta?

Aktywność na świeżym powietrzu jest najlepsza.

Wiadomo, nie ma złej pogody na spacer, ale bywają takie momenty, kiedy dziecko musi spędzić czas w domu. Potrzeba ruch wcale nie zmniejsza się. Maluch będzie biegał, wspinał się po meblach. Spokojną zabawą zajmie się na chwilę, by po niej szybko wrócić do swojego ulubionego zajęcia – biegania i skakania.

Trzeba przygotować dom dla hiperaktywnego dziecka. Otoczenie dziecka powinno dawać mu szanse na bezpieczne aktywności zgodne z jego indywidualnymi potrzebami rozwojowymi. Wśród zabawek powinny znaleźć się małe urządzenia do kręcenia się. Dobrym pomysłem jest drabinka. Dziecko może na niej bawić się według własnego pomysłu. Taka drabinka może być stałym wyposażeniem dziecięcego pokoju. Świetnym dodatkiem do piętrowego łóżka jest zjeżdżalnia. Takie łóżko ma wmontowaną drabinkę, o zaletach której wspomniałam wcześniej. Koń na biegunach, krzesełko na biegunach, duża piłka z uchem to niezbędne zabawki dla dziecka o dużej potrzebie ruchu. Huśtawki, hamaki, podwieszane sakwy montowane do futryn drzwiowych lub do sufitu zrekompensują brak placu zabaw. Jeśli chcemy, żeby dziecko wytrzymało dłuższą chwilę w jednym miejscu, bo jest czas czytania książeczki lub chcemy wspólnie coś zbudować z klocków, należy zaproponować dziecku do siedzenia worek z granulatem. Słuchając bajki, czy wykonując jakieś zadanie manualne, dziecko będzie mogło się poruszać na takim siedzisku, nie tracąc skupienia na głównej aktywności. Ci rodzice, którzy mogą wygospodarować w swoim domu miejsce do ćwiczeń, taką małą salę gimnastyczną, powinni przygotować stanowiska dla swojej pociechy. Dla dziecka o dużej potrzebie wrażeń przedsionkowych wspólne ćwiczenia z mamą czy z tatą będą wspaniałą przygodą. Razem spędzony czas, naśladowanie aktywnego stylu życia rodziców, to korzyści dla rozwoju dziecka i budowa dobrych relacji z małym człowiekiem.

Nadmierna ruchliwość dziecka bywa kłopotliwa. Jeśli rodzice wykorzystają aktywność swojego malucha do wspierania jego rozwoju, to to co miało być problemem, stanie się sukcesem.

źródło:

Integracja Sensoryczna, nr 3, wrzesień 2017; Zbigniew Przyrowski, Planowanie otoczenia w przedszkolu ułatwiającego rozwój integracji sensorycznej
J. Ayres Dziecko a integracja sensoryczna, Gdańsk 2015

5 powodów, dla których dziecko powinno skakać na trampolinie

Trampoliny małe lub duże, parki trampolinowe, jumping fitness stały się bardzo popularne. Dzieci i dorośli chętnie oddają się przyjemności skakania na naciągniętym, elastycznym podłożu. Skoki na trampolinie, inaczej batucie, to sport i rekreacja. Dają okazję do zabaw w grupie lub aktywności indywidualnej. Można ćwiczyć we własnym stylu i tempie. Są dobre dla dzieci i dorosłych. Szczególnie dla dzieci takie zabawy niosą wiele korzyści rozwojowych. Oto 5 najważniejszych:

1. Zdrowie i kondycja

Ruch sprzyja rozwojowi mięśni, co korzystnie przekłada się na ogólny stan zdrowia i pomaga w dalszym rozwoju dziecka. Korzystnie wpływa na krążenie krwi i pracę serca. Następuje lepsze dotlenienie organizmu. Poprawia metabolizm. Zwiększa się wytrzymałość i poprawia kondycja. Regularne ćwiczenia na trampolinie sprawiają, że czujemy się zdrowsi, sprawniejsi i silniejsi.

2. Sprawność intelektualna

Zabawy na trampolinie niezwykle korzystnie działają na dzieci z problemami poznawczymi. Ćwiczenia na batucie rozbudzają dziecięcą fantazję i wyobraźnię. Skacząc, dziecko odczuwa grawitację działającą na jego ciało. Nabiera świadomości swojego ciała. W umyśle tworzy się schemat własnego ciała, który jest bazą do nabywania bardziej złożonych umiejętności. Ćwiczenia na trampolinie sprzyjają prawidłowej integracji sensorycznej.

3. Koordynacja ruchowa i sprawność motoryczna

Mózg dziecka, odczuwając grawitację oddziaływającą na ciało w ruchu, zaczyna wysyłać sygnały do mięśni, by te utrzymały ciało w równowadze, Prawie wszystkie mięśnie dziecka muszą działać w sposób skoordynowany, żeby maluch nie przewrócił się. Reakcje muszą być szybkie, bo podłoże jest niestabilne. Doskonali się planowanie motoryczne, bardzo potrzebne do sprawnego funkcjonowania w życiu codziennym.

4. Edukacja

Zabawy na trampolinie są okazją do doświadczania sytuacji społecznych. Można wymyślać wspólne zabawy. To rozwija szereg umiejętności społecznych: współpracę w grupie, bycie liderem, uczenie się przez podpatrywanie technik innych uczestników ćwiczeń. Łamanie zasad fair play weryfikowane jest natychmiast. Ćwiczenia na trampolinie uczą wytrwałości w dążeniu do celu. Dzieci potrafią powtarzać sekwencję ćwiczenia wiele razy, żeby wykonanie skoku było satysfakcjonujące dla nich. Nie potrzebują zachęty dorosłych.

5. Radość

Podobnie, jak przy innych aktywnościach sportowych, wydzielają się endorfiny, wywołując naturalne mechanizmy w organizmie człowieka, które poprawiają nastrój. Czy ktoś widział osobę skacząca na trampolinie w ponurym nastroju? Podskoki w górę i w dół wywołują uśmiech, nierzadko, głośny śmiech. Dają poczucie autentycznej radości. Podnoszą samoocenę.

Trampolina to świetna zabawa i daje wiele korzyści rozwojowych. Warto dać dziecku szansę na takie doświadczenia. Nie ma przeciwwskazań dla zdrowych osób to takiej rekreacji. Pewne dysfunkcje ortopedyczne lub inne problemy zdrowotne warto jednak skonsultować z lekarzem prowadzącym i zapytać o ewentualne przeciwwskazania do tego rodzaju ćwiczeń. Kobiety w ciąży nie ćwiczą na trampolinie. Taką notkę znajdziecie w opisach wszystkich batut. Warto sprawdzać rekomendacje i certyfikaty trampolin.

źródło:

Maria Borkowska, Kinga Wagh, Integracja sensoryczna na co dzień, Warszawa 2010
ABC, Spring issue, March-July 2019, issue 48
Marta Baj-Lieder, Agnieszka Borowska-Kociemba, Kręć się, biegaj, baw się z nami, Gdańsk 2016
https://fizjo4life.pl/czym-jest-propriocepcja-i-po-co-ja-trenowac/