Zagrożenia dla prawidłowej integracji sensorycznej

Integracja sensoryczna to sposób porządkowania informacji przez mózg, odbieranych przez zmysły. Pozwala człowiekowi na celowe działanie, właściwe reakcje organizmu, umożliwia również selekcję informacji i odwołuje się do wcześniejszych doświadczeń.

Oto główne zagrożenie dla prawidłowej integracji sensorycznej:

1. Czynniki prenatalne i okołoporodowe

  • Problemy z ciążą – np. stres matki, niedobory pokarmowe, używki (alkohol, papierosy, narkotyki).
  • Przedwczesny poród – wcześniactwo często związane z niedojrzałością układu nerwowego.
  • Niedotlenienie okołoporodowe – może być przyczyną uszkodzenia mózgu i ograniczeń sensorycznych.
  • Cesarskie cięcie – dzieci urodzone w ten sposób mogą mieć mniej bodźców proprioceptywnych niż te urodzone naturalnie.

2. Czynniki środowiskowe

  • Brak odpowiednich stymulacji sensorycznej – dzieci odbierające mniej bodźców (dotyk, ruch, dźwięk, światło).
  • Nadmierna ekspozycja na ekrany – zaburzona interakcja z bodźcami pochodzącymi z naturalnego środowiska i zmniejszająca ilość bodźców ruchowych.
  • Mało zajęć – zabawa na świeżym powietrzu, wspinanie się, bieganie są kluczowe dla rozwoju sensoryki.
  • Zbyt sterylne środowisko – unikanie brudu, dotykanie różnych faktur może ograniczać rozwój zmysłów.

3. Choroby i zaburzenia neurologiczne

  • Zaburzenie ze spektrum autyzmu (ASD) – dzieci z autyzmem często mają nadwrażliwość lub niedowrażliwość sensoryczną.
  • Mózgowe porażenie dziecięce – może przyczyniać się do zaburzeń w odbiorze i przetwarzaniu bodźców.
  • Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) – problemy z koncentracją i specyfikacjami bodźców sensorycznych.
  • Padaczka i inne skutki neurologiczne – mogą zaburzyć działanie układu nerwowego.

4. Czynniki psychologiczne

  • Przewlekły stres i lęki – mogą powodować nadwrażliwość na bodźce (np. hałas, dotyk).
  • Traumy i zaniedbanie – dzieci, które doświadczyły przemocy lub braku bliskości, mogą mieć trudności z rozumieniem i różnicowaniem bodźców sensorycznych.

5. Inne problemy zdrowotne

  • Nieprawidłowa postawa ciała – może obejmować propriocepcję (czucie własnego ciała w przestrzeni).
  • Wady wzroku i słuchu – ograniczają dostęp do bodźców i mogą wpływać na rozwój sensoryczny.
  • Alergie i nietolerancje pokarmowe – np. nietolerancja glutenu lub laktozy może spowodować zapalenie, które pojawia się też w układzie nerwowym.
Wczesne wykrycie problemów i profesjonalna terapia może przeciwdziałać następstwom zaburzeń integracji sensorycznej. Jeśli masz wątpliwości co do integracji sensorycznej u twojego dziecka, warto skontaktować się z terapeutą SI.

Źródło:

Jean Ayres, Dziecko, a integracja sensoryczna, Gdańsk 2015

Integracja Sensoryczna, kwartalnik PSTIS, nr 3, 2018

Maria Borkowska, Kinga Wagh, Integracja sensoryczna na co dzień, Warszawa 2010

Maria Żebrowska, Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży, Warszawa 1986

Adam Bochenek , Michał Reicher, Anatomia człowieka t. IV, Warszawa, 2010

Jak nauczyć dziecko uważnego jedzenia?

Dbałość o prawidłowe nawyki żywieniowe i dobrze zbilansowana dieta dziecka są przedmiotem ogromnych starań świadomych rodziców. Te starania przekładają się na zdrowie i jakość życia maluszków w chwili obecnej jak i w ich życiu dorosłym.

Jednym z elementów dobrych nawyków żywieniowych jest uważne jedzenie.

Umiejętność ta pozwala na świadome i prawidłowe dostarczanie organizmowi materiału budulcowego i energetycznego w formie pokarmu. Jednocześnie daje możliwość zauważania i celebrowania chwili, w której się je.

Możesz nauczyć swoje dziecko, by zwracało uwagę na to co je, w jaki sposób, by rozpoznawało i delektowało się przeróżnymi zapachami i smakami. Możesz pomóc maluchowi zrozumieć jaki wpływ mają smaki a zwłaszcza zapachy na samopoczucie.

Uważne jedzenie może pomóc w zwalczaniu nawyku nadmiernego jedzenia. Pozwala zwrócić uwagę na sytuacje, gdy dziecko bezwiednie podjada, na przykład: przy telewizorze, komputerze, podczas rozmowy z innymi osobami. Czasami dzieci potrafią jeść, niezdrowe rzeczy, tylko dlatego, że są pod ręką. Jedząc je, wyłączają się automatycznie i myślą o innych sprawach niż jedzenie.

Dorośli, ćwicząc uważne jedzenie wspólnie z dziećmi, korzystają z podobnych dobroczynnych efektów tej praktyki.

Proponuję mini trening mindfulness z jedzenia.

Będziecie potrzebować:

  • Kilku lub kilkunastu minut dla siebie
  • Spokojnej, przyjaznej przestrzeni typu: pokój, kuchnia, podwórko lub inna przestrzeń na łonie natury
  • Kilku rodzynek lub suszonej żurawiny, daktyli, ewentualnie kawałków innych owoców. Możecie wykorzystać kawałki czekolady.

Na początek przyjmijcie wygodną pozycję siedzącą i wykonajcie trzy głębokie oddechy. To pozwoli wyciszyć się i bardziej skoncentrować na zadaniu.

Weźcie do ręki mały kawałek jedzenia (np. jedną rodzynkę). Przyjrzyjcie się jak wygląda, jaką ma fakturę, twardość, kolor, jak pachnie. Spróbujcie swoimi słowami określić te wrażenia.

Pozwól dziecku na swobodną wypowiedź.

Ty opowiedz o swoich odczuciach. Maluch będzie Cię obserwował i uczył się uważanego podejścia oraz umiejętności określania słowami tego co czuje.

Potem niech każdy włoży pokarm do swoich ust. Doświadczajcie odczuć dotykowych, smakowych i zapachowych. Następnie określcie swoje wrażenia, gdy jedzenie dotykało podniebienia, języka, zębów albo policzków od wewnętrznej strony.

Żeby uświadomić dziecku wrażenia płynące z jedzenia, zadaj kilka pytań typu:

Jaki smak mają próbowane potrawy?

Czy to co jesz jest słodkie, słone czy pikantne?

Jak smakuje jedzenie na języku?

Czy jedzenie robi się miękkie i rozpuszcza się w ustach?

Jak twarde jest jedzenie i czy musisz je gryźć?

Które części ciała pracują podczas gryzienia, żucia i połykania pokarmu?

Jakie zmiany zauważasz w swoim ciele między każdym kęsem?

Poczucie smaku jest potężną kotwicą, która pozwala skupić się na bodźcach w obrębie ust. Usta są wyjątkowo wrażliwym sensorycznie miejscem w ciele człowieka. Doświadczanie wrażeń smakowych i zapachowych pozwala skupić się na chwili obecnej.

Uważne jedzenie pomaga wyciszyć przeszkadzające wrażenia i myśli, relaksuje, poprawia koncentrację uwagi. Delektowanie się pokarmem pozwala jednocześnie cieszyć się chwilą obecną i przeżywać ją świadomie. Doświadczanie uważnego jedzenia jest tak samo istotne dla dzieci jak i dla rodziców. Pozwala zastosować technikę uważności w innych obszarach życia.

źródło:

Andrea Erkert, Dzieci potrzebują ciszy. Zabawy relaksujące na wiosnę, lato, jesień i zimę, Kielce, 1999

Przekraczanie linii środka ciała u dzieci

Wyobraźmy sobie pionową linię przebiegającą wzdłuż całego ciała człowieka. Zaczynając od czubka głowy, przez nos, środek brody i klatki piersiowej aż do samej podstawy. Linę tę nazywać będziemy linią środka ciała.

Potrafimy założyć nogę na nogę, spleść ręce, podrapać się prawą ręką po lewym ramieniu, złapać się lewą ręką za prawe ucho. Zazwyczaj dobrze radzimy sobie z obustronną koordynacją.

Małe dzieci na drodze swojego rozwoju dochodzą do sprawności, która pozwala im na przekraczanie linii środka ciała. Ta umiejętność współgra z rozwojem schematu ciała i orientacji przestrzennej. Polega na zdolności świadomego użycia dłoni po przeciwnej stronie. Czyli prawa ręka może chwytać i manipulować przedmiotami po lewej stronie ciała i odwrotnie, lewa ręka może sprawnie działać po przeciwnej dla niej stronie.

Zauważono, że niemowlę około piątego miesiąca życia jest w stanie przekraczać linię środka ciała. Robi to najczęściej, by dosięgnąć zabawkę leżącą po przeciwnej stronie. Obserwuje się, że częstość tej umiejętności wzrasta u dzieci od czwartego do dziewiątego roku życia. Spontaniczne przekraczania tej linii od szóstego do ósmego roku życia jest bardzo sprawne. Pełne zintegrowana tej umiejętności zazwyczaj dzieci osiągają w dziewiątym roku życia.

Umiejętność przekraczania linii środka ciała ściśle wiąże się ze świadomością schematu ciała, rozwojem obustronnej koordynacji, integracji bilateralnej oraz z rozwojem orientacji przestrzennej. Prawidłowa integracja wrażeń sensorycznych jest ważna do osiągnięcia tej umiejętności.

Dziecko, które unika przekraczania linii środka ciała może robić to na kilka sposobów.

  • Najczęściej odmawia wykonania czynności, która wymaga od niego manipulowania ręką po przeciwnej dla niej stronie.
  • Często obserwuje się podczas zabawy przekładanie przedmiotu z ręki do ręki w obrębie linii wyznaczającej pionową oś symetrii ciała dziecka. I przenoszenie tego przedmiotu drugą ręką w zaplanowane miejsce, tak by nie przekroczyć ważnej dla naszych dzisiejszych rozważań linii.
  • Bywa również, że brak tej umiejętności dzieci rekompensują sobie skrętem tułowia w stronę, gdzie ma się odbywać zaplanowana aktywność, by nie musiało dojść do przekroczenia linii środka ciała.

Utrzymujące się kłopoty z przekraczaniem linii środka ciała mogą zapowiadać trudności w uczeniu się. Sprawna współpraca obu półkul mózgowych potrzebuje treningu z przekraczaniem osi symetrii ciała. Budują się wówczas nowe połączenia neuronalne, które są bazą dla rozwoju sprawności intelektualnych i motorycznych.

Zdolność do przekraczania linii środka ciała pozwala dziecku na wykonywanie wielu niezbędnych czynności, począwszy od samodzielnego przyjmowania pokarmów, poprzez czynności samoobsługowe, takie jak, mycie rączek i mycie zębów, ubieranie się, zapinanie guzików, wiązanie butów, czesanie włosów, a skończywszy na przewracaniu kartek w książce, rysowaniu, malowaniu, pisaniu, wycinaniu.

By wspomóc dziecko, warto wyeliminować ewentualne źródła deficytu w tym zakresie.

Mogą nimi być zaburzenia integracji sensorycznej. Umiejętność przekraczania linii środkowej ciała jest oceniana w trakcie diagnozy w kierunku zaburzeń przetwarzania sensorycznego specjalnym testem: Testem Wizualizacji Przestrzennej. Diagnoza zaburzeń sensorycznych pozwoli na ukierunkowane wspomaganie rozwoju dziecka zgodne z jego potrzebami. Dbanie o „dietę sensoryczną”, czyli stworzenie dla dziecka przestrzeni do wielozmysłowego poznawania świata pomaga rozwijać się umiejętności przekraczania linii środka. Zapraszam do wcześniejszych wpisów, w których znajdziecie wiele pomysłów na zabawy sensoryczne.

Inną ważną kwestią związaną z rozwojem umiejętności przekraczania linii środka ciała są zaburzenia lateralizacji.

Jeśli u dziecka nie rozwinęła się dominacja jednej ręki, czyli nie ustabilizowała się lateralizacja, to obie jego ręce są jednakowo sprawne. Łatwiej jest mu używać każdej ręki po jej stronie niż przenosić jedną rękę na przeciwną połowę ciała. Brak dominacji jednej ręki może przeszkadzać w przekraczaniu linii środka ciała.

Mechanizm ten może działać w odwrotny sposób. Deficyt w zakresie przekraczania linii środka może być przyczyną niezakończonej lateralizacji. Unikanie przekraczania ważnej linii nie pozwala na naturalne ćwiczenie i w efekcie zaburza kształtowanie się dominacji jednej ze stron.

Trening sprzyjający kształtowaniu się lateralizacji jednocześnie pomaga doskonalić umiejętność przekraczania linii środka. We wpisie o lateralizacji znajdziecie inspirację zabaw edukacyjnych wspierających ustalenie stronności ciała.

Jak wspomóc rozwój umiejętności przekraczania linii środka ciała Twojego dziecka?

Dostarczaj dziecku wiele okazji, by sięgało po przedmioty. Nie przysuwaj ich, nie ułatwiaj. Bawcie się w prowadzenie samochodzików po narysowanych krętych drogach. Zachęcaj dziecko do podążania figurką lub paluszkiem po narysowanych labiryntach. Zorganizuj dziecku malowanie na dużych powierzchniach. Zaproponuj przekładnie jedną ręką a później drugą przedmiotów z jednego pojemniczka do drugiego palcami lub szczypcami. Pojemniczki ustaw po prawej i lewej stronie dziecka. Czytajcie książeczki, maluszek niech wskazuje palcem elementy na ilustracjach, przewraca kartki. Bawcie się w strzelanie pistoletem na wodę. Zorganizujcie sobie zgadywankę – pantomimę. Bawcie się tańcem.

Źródło:

  1.  https://www.wychowaniewprzedszkolu.com.pl/artykul/przekraczanie-linii-srodkowej-ciala#:~:text=Przekraczanie%20linii%20%C5%9Brodkowej%20cia%C5%82a%20to,przekroczeniem%20w%C5%82a%C5%9Bnie%20linii%20%C5%9Brodkowej%20cia%C5%82a.
  2. Integracja Sensoryczna nr 2; 2019; artykuł: Przekraczanie linii środka ciała u dzieci trudnościami w uczeniu się i u dzieci w normie; Sharon A. Cermak; A. Jeane AYers; tłum. Natalia Smagacz

Mata sensoryczna do samodzielnego wykonania w domu

Towarzysząc Wam w poszukiwaniu nowych, kreatywnych aktywności dla najmłodszych podrzucam dzisiaj propozycję maty sensorycznej do samodzielnego wykonania w domu.

Wszystkie zabawki sensoryczne mają na celu dostarczanie wrażeń dla wielu zmysłów. Maty sensoryczne dla niemowląt są dobrym źródłem przede wszystkim wrażeń dotykowych i wzrokowych. Zachęcają maluszka do aktywności motorycznej. Tworzą bazę do dobrej spostrzegawczości i koncentracji uwagi. Doskonalą koordynację ruchów oka i ręki. Ćwiczą precyzyjne ruchy dłoni i palców. Chętnie korzystają z takich zabawek starsze dzieci.

Rodzicom dają okazję do zaprezentowania swoich kreatorskich i manualnych zdolności. Są powodem dumy i satysfakcji. Samodzielnie wykonane maty sensoryczne są bardziej ekonomiczną i ekologiczną alternatywą dla gotowych, kupionych w sklepie zabawek tego typu.

Przygotuj:

6 strunowo zamykanych woreczków do produktów spożywczych

Piankę do golenia

Mąkę ziemniaczaną

4 barwniki spożywcze lub barwniki do pisanek

Wodę

Brokat

Różne drobne przedmioty o nieostrych powierzchniach: koraliki, guziki, plastikowe naklejki, cekiny itp.

Biały karton

Szeroką taśmę klejącą

Do wykonania maty sensorycznej będziesz potrzebować dostępu do kuchenki i kilku naczyń oraz do dużego blatu roboczego (stołu).

Zagotuj w pięciu garnkach po ok pół litra l wody. Dodaj barwniki, do każdego garnka inny. Jeden garnek zostanie bez barwnika. Około jedną szklankę mąki ziemniaczanej rozmieszaj w jednym litrze zimnej wody. Do gotującej się, wrzącej, kolorowej wody wlej jedną piątą dobrze rozmieszanej zawiesiny mąki ziemniaczanej. Po wlaniu zamieszaj energicznie substancję w garnku. Prawie natychmiast powstanie gęsty kolorowy, przezroczysty glut. Doprowadź do wrzenia i odstaw do ostygnięcia. Tak postąp z każdym kolorem. Bezbarwny będzie tradycyjną wersja krochmalu.

Gęstość zależy od ilości mąki ziemniaczanej. Im więcej mąki, tym gęstsza substancja. Najlepiej sprawdza się konsystencja gęstego kisielu. Ilość użytego barwnika zdecyduje o intensywności koloru i przezierności żelu.

W czasie, gdy stygnie wypełniacz, przygotowujemy woreczki. Oklejamy trzy krawędzie taśmą klejącą tak, by zabezpieczyć je dodatkowo przed rozerwaniem się.

Uwaga: Jeśli woreczki mają nadruki, można je usunąć wacikiem nasączonym w acetonie.

Tak przygotowane woreczki napełniamy kolorowym żelem do połowy objętości. Dokładamy różne drobne przedmioty, brokat. Zawartość woreczków zależy od pomysłowości rodziców. Zamykamy woreczek tak, by było w im jak najmniej powietrza. Dodatkowo, krawędź ze strunowym zamkiem, oklejamy taśmą klejącą.

Do jednego woreczka wciskamy piankę do golenia i dokładamy różne przedmioty. Wypełniamy go i zabezpieczamy tak samo, jak poprzednie.

6 gotowych woreczków sensorycznych układamy na białym kartonie i przyklejamy taśmą. Każda krawędź niech będzie szczelnie przyklejona tak, by dziecko nie mogło jej oderwać.

Mata sensoryczna jest gotowa.

Możecie wykonać wiele wersji takiej zabawki. Jej żywotność zależy od użytych materiałów i staranności wykonania oraz od aktywności jej użytkownika.

Podczas zabawy na takiej macie konieczna jest czujna obecność rodzica, by mógł natychmiast zareagować na wypadek nieprzewidzianej usterki zabawki.

Życzę dużo frajdy w czasie zabawy!