ruch – Kreatywni Rodzice – Dziecko Kreatywne

Czy Twoje dziecko ma wysoką inteligencją kinestetyczną?

Czy zastanawialiście się czasem, dlaczego wasze dziecko przez większość dnia jest w ciągłym ruchu i ma wprost ma niespożytą energię? Czy przypadkiem nie przychodziły wam do głowy obawy, że to może być ADHD lub jakieś inne zaburzenie?

Czy wzięliście pod uwagę, że macie dziecko z wysoką inteligencję kinestetyczną?

Dziecko przejawiające zdolności kinestetyczne zazwyczaj ma dużą energię, potrzebuje częstej aktywności ruchowej, przejawia dobrą koordynację, zwinność i refleks w działaniu. Bywa, że dojrzewa fizycznie wcześniej niż rówieśnicy. Odznacza się ogólną sprawnością fizyczną. Jest wytrwałe, wykazuje siłę i wytrzymałość ponad swój wiek.

Jak rozpoznać dziecko z wysoką inteligencją kinestetyczną?

Inteligencja kinestetyczna przejawiać się może we wszelkich aktywnościach ruchowych. Dziecko z wysoką inteligencją tego rodzaju zazwyczaj interesuje się gimnastyką. Przejawia bardzo dobrą sprawność w zakresie siły, szybkości reakcji, zwinności, wytrzymałości i koordynacji ruchu.

Przoduje w zabawach i grach ruchowych. Potrafi zastosować najlepszą taktykę w grze zespołowej. Jest pełne zapału przy wykonywaniu ćwiczeń fizycznych. Ma dużą motywację do współzawodnictwa, lubi rywalizację w grach i sportach. Łatwo przyswaja sobie zasady gier i zabaw ruchowych. Interesuje się wydarzeniami sportowymi, tanecznymi, teatralnymi oraz gwiazdami z tych dziedzin. Chętnie ogląda zawody taneczne lub sportowe.

Piękny taniec, jego harmonia, koordynacja, elastyczność również świadczą o wysokiej inteligencji kinestetycznej. Takie dziecko ma ruchy pełne gracji, płynne i harmonijne. Lubi zabawy rytmiczne i taneczne, podczas których szybko uczy się nowych kroków.

Umiejętność naśladowania, improwizowania pojawiające się w ruchu scenicznym są również jednym z przejawów tego rodzaju potencjału umysłowego.

Kinestetyk potrafi odzwierciedlać gestem i ruchem ciała stany, emocje, nastroje. Przejawia zdolności w kierunku pantomimy. Potrafi zobrazować ruchem rzeczywistość realną lub fantastyczną. Adekwatnie korzysta z komunikacji niewerbalnej, wykorzystując gesty, ruchy i mimikę.

Chętnie odgrywa różne role i zgłasza się do przedstawień. Bierze w nich aktywny udział próbując reżyserować i wyznaczać role innym uczestnikom.

Dużą wagę przywiązuje do publicznych wystąpień i nie ma tremy.

Sprawności manualne, czyli dobra koordynacja pracy rąk, sprawność manualna i manipulacyjna także świadczą o wysokim potencjale inteligencji kinestetycznej. Takie dziecko w sposób zręczny posługuje się przyborami i narzędziami. Mówi się o nim, że jest uzdolnione technicznie i manualnie.

Takie dzieci najefektywniej uczą się przez ruch.

Jak można rozwijać inteligencję kinestetyczną u dziecka?

wykonując wspólnie z dzieckiem różne ćwiczenia fizyczne.
uczestnicząc w zajęciach sportowych, grupowych i indywidualnych.
biorąc udział w zabawach orientacyjno-porządkowych.
uczestnicząc w ćwiczeniach dramowych, inscenizacjach.
bawiąc się w role.
biorąc udział w zabawach rytmicznych, rytmiczno- muzycznych i tanecznych.
wykonując zadania manualne, czyli pisząc, rysując, malując.
budując z różnych kloców.
dając okazję dziecku do wycinania, klejenia.
wyrażając emocje za pomocą ruchu.
bawiąc się z piłką, np. ucząc się żonglowania i innych sztuczek piłkarskich.
bawiąc się w zabawy wymagające refleksu.
rozpoznając kształty i faktury przez dotyk.
ucząc się piosenek, wierszyków na pamięć z wykorzystaniem klaskania, pstrykania palcami lub rytmicznego wystukiwania.
wprowadzając dziecko w czynności rzemieślnicze: robienie biżuterii z makaronu, tkactwo, krawiectwo, modelarstwo. Wszystko na miarę możliwości malucha.
wspólnie z dzieckiem gotując, robiąc wypieki, dekorując torty i inne desery.
angażując dzieci do pomocy przy czynnościach konserwatorskich i porządkowych przy urządzeniach typu: hulajnoga, rower.

Czy dostrzegasz w swoim dziecku potencjał inteligencji kinestetycznej?

Jakie zabawy z wymienionych wyżej należą do waszych ulubionych?

🙂 Dajcie znać w komentarzu.

Źródła:

Thomas Armstrong; 7 rodzajów inteligencji; e-book; 2009

Iwona Czaj-Chudyba; Jak rozwijać zdolności dziecka?; WSiP; Warszwa 2009

Danuta Czelakowska; Inteligencja i zdolności twórcze dzieci w początkowym okresie edukacji. Rozpoznawanie i kształcenie; Oficyna Wydawnicza „Impuls”; Kraków 2007

Kształtowanie postawy twórczej dziecka

Dziecko ze swojej natury jest twórcze. Twórczość ta przejawia się w aktywności, czyli „tworzeniu dzieł”, które są efektem pracy jego wyobraźni. Dzięki własnym wytworom dziecko organizuje i porządkuje oraz przekształca informacje ze świata zewnętrznego. Twórcza aktywność wynika z potrzeby wzrastania i jednocześnie wspomaga dziecko w budowaniu siebie.

Jako pojęcie postawy twórczej, według psychologa zasłużonego badacza twórczości Stanisława Popka, przyjmuje się następujące określenie – „Postawa twórcza jest to ukształtowana właściwość poznawcza i charakterologiczna, wykazująca tendencję, nastawienia lub gotowość do przekształcania świata rzeczy, zjawisk a także własnej osobowości.”

Czy warto kształtować u dziecka postawę twórczą?

Argumentem za niech będzie zestaw cech i umiejętności ludzi twórczych. Osoby wykazujące się postawą twórczą według Joya Poula Guilforda i Victora Lovenfelda przejawiają następujące cechy:

Zdolność do bycia w stanie gotowości wyrażającej się w otwartości i płynności myślenia oraz do zdolności kojarzenia.
Mobilność, czyli umiejętność szybkiego przystosowania się do nowych sytuacji.
Oryginalność ekspresji własnej.
Kreatywne podejście do pierwotnej funkcji przedmiotu, uczynienie go użytecznym w nowej postaci.
Zdolność do syntezy pozwalająca na gromadzenie wielu przedmiotów czy elementów, aby wydobyć z nich nowe znaczenie. Myślenie dedukcyjne.
Zdolność do analizy i do abstrakcji, pozwalająca na przechodzenie od syntetycznego spostrzegania obiektów do określenia ich szczegółów. Myślenie indukcyjne.
Umiejętność przekształcenia przypadkowych danych w harmonijną jedność, opartą na integracji myśli, uczuć i spostrzeżeń. (intuicja?)

Kształtowanie postawy twórczej może realizować się w oparciu o umiejętności tkwiące w dziecku, podjęte oddziaływania wychowawcze oraz uznanie procesu tworzenia za najważniejszy. Efekt końcowy jest mniej istotny.

Twórczość dziecka chce aktywować się w możliwie najbardziej naturalnych warunkach, przy zachowaniu autonomicznych praw młodego człowieka do jego samorealizacji. Procesem owej samorealizacji jest ekspresja.

Czym jest ekspresja dziecka?

Ekspresja dziecka to spontaniczne wyrażanie jego osobistych przeżyć i doznań, jak również odbicie odbierania przez nie świata rzeczywistego.

Jest czynnikiem wzmagającym procesy poznawcze, emocjonalne i motywacyjno-wolicjonalne.

Ekspresja jest naturalną potrzebą i koniecznością zapewniającą pełny rozwój dziecka. Nierzadko pełni funkcję terapeutyczną jako narządzie rozładowania napięć psychicznych, pozwala wyrazić siebie, może być elementem wspomagającym procesy poznawcze i zdolności społeczne.

Literatura fachowa podaje kilka podziałów ekspresji. Przedstawiona poniżej ściśle wiążą się z wiekiem rozwojowym dziecka:

Ekspresja spontaniczna

To działalność dziecka do 2,5 roku życia. Wyraża ono siebie w obecności innych osób, ale nie zwraca się do kogoś konkretnego. Spontaniczność jest pełna i nie jest kontrolowana.

Ekspresja ukierunkowana

Po ukończeniu 2,5 roku życia ekspresja dziecka zaczyna mieć charakter ukierunkowany, zamierzony. Maluch szuka zrozumienia, aprobaty u innych osób, a jego wytwory mają już określoną postać. Przed ukończeniem 6 roku życia ekspresja dziecka zaczyna się pojawiać jako forma dostosowania się do ogólnie przyjętych norm.

Ekspresja konformistyczna

Między 6–10 rokiem życia dziecko jest szczególnie skłonne do konformizmu. Natomiast w okresie młodzieńczym postawa ta zostaje porzucona na rzecz nieskrepowanego wyrażania siebie.

Można znaleźć również podział ze względu na spontaniczności ekspresji:

Ekspresja naturalna lub swobodna

Jest autentyczna, nieuświadomiona, instynktowna, spontaniczna. Wyraża potrzebę samorealizacji.

Ekspresja kierowana, sztuczna lub zamierzona

Jest podporządkowana regułom społecznym, przez co zorganizowana, świadoma, mało autentyczna. Bywa odtwórcza.

Ekspresja inspirowana

Jest połączeniem ekspresji naturalnej i kierowanej.

Podział ze względu na formę aktywności twórczej przyjmuje następujące rodzaje ekspresji:

Ekspresja ruchowo-mimiczna

W celu wyrażenia stanów emocjonalnych dziecko używa gestów, mimiki twarzy, spontanicznych ruchów ciała.

Ekspresja ruchowo-muzyczna

Realizuje się poprzez rytmiczny ruch, improwizowany taniec, dowolną interpretację tańca zgodnie z rytmem i nastrojem utworu muzycznego.

Ekspresja słowna (werbalna)

To wyrażanie emocji poprzez modulację barwy i dynamikę głosu. Pojawia się improwizowany krzyk, śmiech, płacz. Nadawane są emocjonalne znaczenia symbolom słownym służącym wyrażania głębszych stanów świadomości i podświadomości. Maluch podejmuje próby odnajdywania nowych konfiguracji słownych poprzez tworzenie poezji i prozy dziecięcej.

Ekspresja słowno-muzyczna

Taka ekspresja przejawia się najczęściej w spontanicznym wokalizowaniu, nuceniu melodii, improwizowaniu słów i melodii. Bywa połączona z ruchem ciała i tańcem. Pojawiają się indywidualne interpretacje wyuczonych wcześniej fragmentów melodii i słów piosenek.

Ekspresja muzyczna

Jest zbliżona do form wyrazu poprzednio wymienionych. Dochodzi jeszcze improwizowana gra na instrumencie muzycznym. Instrument może być skonstruowany przez dziecko lub tylko wymyślony i pozostający w jego wyobraźni: trąbienie bez trąbki, wystukiwanie rytmów bez użycia bębenka, naśladowanie barwy rożnych instrumentów własnym głosem.

Ekspresja plastyczna

Jest najbardziej powszechną formą ekspresji. Dzieci rysują, malują różnymi narzędziami i technikami. Formują w materiałach miękkich, takich jak plastelina, glina, mokry piasek. Montują formy dekoracyjne i różne inne obiekty przestrzenne z dostępnych materiałów zagospodarowując wszystkie wymiary. Aktywność plastyczna jest obok zabawy najczęściej uprawianą formą ekspresji dziecka. Formy ekspresji plastycznej ściśle wiążą się z etapem rozwojowym dziecka. Wśród czynników pobudzających wyobraźnię plastyczną, a tym samym inspirujących własną twórczość dzieci wymienia się między innymi:

kontakt z ilustracją

czytelnictwo książek i czasopism

słuchanie muzyki

kontakt z dziełami sztuki.

Liczne badania potwierdzają, że obcowanie z dziełami sztuki odgrywa znaczącą rolę w rozwoju dziecka.

Ekspresja konstrukcyjno-techniczna

Widać ją w dziecięcych próbach konstruowania pojazdów, budowli, urządzeń technicznych i przyrządów. Czasem są konstruowane „na niby” ze sprzętów domowych, pudełek, mebli i wycofanych z użytku urządzeń gospodarstwa domowego oraz z dostępnych w sklepach gotowych zestawów klocków i półfabrykatów.

Ekspresja zabawowa

Zawiera w sobie wymienione wcześniej formy ekspresji. W zabawie mogą pojawić się elementy aktywności słownej, muzycznej, ruchowo-mimicznej czy plastycznej. Podporządkowanie tym formom ekspresji akcji treściowej, z pominięciem reguł zabawy, tworzy wielofunkcyjną zabawę. Mogą to być zabawy w role: iluzyjne, inscenizacyjne, fikcyjne, imaginacyjne, zabawy konstrukcyjne, ruchowe i muzyczno-ruchowe. Zabawy ekspresyjne zaliczane są do zabaw twórczych w odróżnieniu od zabaw naśladowczych i dydaktycznych. Ten rodzaj zabawy jest najbardziej uniwersalną formą kreatywnej aktywności dziecka. Nastawiona jest na tworzenie na niby układów społecznych. Taka zabawa „W życie” jest traktowana przez dzieci serio. Dlatego też jest najlepszą i najbardziej wszechstronną formą aktywizacji i stopniowego wprowadzania dziecka w realne życie społeczne człowieka.

Twórczość dziecka jest autentyczna, samorodna i oryginalna.

Dziecko jest spontaniczne, nie zna sztywnych ram takich, które krępują ekspresję dorosłych. W związku z tym należy zapewnić dzieciom możliwość realizacji ich aktywności w taki sposób, aby twórczość ich nie straciła nic ze swojej szczerości i spontaniczności.

Wykonując pracę plastyczną lub realizując inną formę ekspresji dziecko wypracowuje własną technikę i własny sposób przedstawiania rzeczywistości, charakterystyczne tylko dla siebie.

Tak tworzy się indywidualny styl.

źródła:

Lidia Cierpiałkowska; Helena Sęk; Psychologia kliniczna; Warszawa; 2019

David Lewis; Jak Wychować zdolne dziecko; Warszawa; 1988

Aleksandra Skowrońska; Formy ekspresyjne jako przejaw aktywności twórczej dziecka; Kwartalnik dla nauczycieli nr 4; 2008

http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.desklight-d0e42d2d-c494-41d7-92fa-97649c8f9a39

Kliknij, aby uzyskać dostęp index.php

Zwykły koc, niezwykłe zabawy

15 rozwijających zabaw z wykorzystaniem koca

W każdym domu znajdzie się koc. Koc ma coś w sobie przyjaznego, dobrze się kojarzy. Małe dzieci lubią manipulować kocykami, rozciągać je, przekładać, próbują coś z nimi zrobić. Taki zwykły, większy kupon grubej, miękkiej tkaniny może stać się wspaniałym rekwizytem w przeróżnych zabawach relaksacyjnych i ruchowych. Dziecko, koc i rodzice to zestaw do fantastycznej, radosnej zabawy dla wszystkich. Warto raz na jakiś czas odstawić wszystkie zabawki, wyłączyć grające urządzenia, wziąć koc i wymyślać zabawy. Podrzucam kilka prostych pomysłów. Z pewnością przypomnicie sobie niektóre z nich z własnego dzieciństwa.

Żeby ostatecznie przekonać Was do tej formy aktywności, przedstawię kilka korzyści, jakie płyną z takiej prostej zabawy.

Zabawom z kocem towarzyszą pozytywne emocje: radość, zaciekawienie, śmiech. U dziecka tworzy się zaufanie do rodziców i do samego siebie. Wspólna zabawa buduje dobre relacje w rodzinie. Relacja budowana podczas aktywności fizycznej ma mocne fundamenty. W tym czasie aktywizuje się cały układ nerwowy dziecka. Mózg odbiera silne wrażenia z układu przedsionkowego. Nacisk koca pobudza receptory czucia głębokiego. Wzrok i słuch są zaangażowane w śledzenie całej akcji zabawowej. Dziecko bawi się „całe”. Buduje się świadomość poszczególnych części ciała, W umyśle dziecka tworzy się schemat ciała, który będzie podwalinami do kształtowania się wielu umiejętności motoryki dużej i małej. Spontaniczne działanie zawsze daje relaks i odprężenie. Prowokuje do twórczych działań i wymyślania kolejnych zabaw.

W czasie zbaw z kocem obserwujemy dziecko cały czas. Dobieramy tylko takie zabawy, które są komfortowe i sprawiają maluszkowi radość oraz zachęcają go do dalszych eksperymentów.

Już kilkumiesięczne niemowlęta inicjują zabawę w przykrywanie się i odkrywanie się. Robią to najczęściej tkaninową pieluszką. Takie rozmyślne, samodzielne działanie jest wielką radością. Wystarczy, że rodzic będzie obserwował i dawał do zrozumienia, że widzi i docenia pomysły swojego maleństwa.
Ciągnięcie koca po podłodze jest dla małych dzieci niezwykłym, odkrywczym doświadczeniem. Pozwólcie im na te eksperymenty. Nie wyręczajcie ich w mocowaniu się z kocem.
Starsze dzieci uwielbiają chować się pod kocem. Jest to baza do fajnych pomysłów do historyjek ze znikaniem i poszukiwaniem.
Ciągnięcie na kocu jest jedną z najbardziej ulubionych zabaw wszystkich dzieciaczków. Spróbujcie raz takiej zabawy, a zobaczycie, że to będzie stały repertuar waszych wspólnych działań na podłodze.
Przeczołgiwanie się pod kocem wymaga dużej sprawności. Wykonanie takiego zadanie daje poczucie satysfakcji i buduje wiarę we własne siły.
Z koca można zrobić tunel. Pokonywanie takiego tunelu jest ogromną frajdą, a jeszcze większą jest, gdy rodzicie wykonują to zadanie. Wtedy jesteście razem. To wspaniały stan emocji dla dziecka.
Wachlowanie kocem jest doskonałym ćwiczeniem zamachowym, potrzebnym do dobrej sprawności ręki. Korzyści będziecie odbierać, gdy dziecko rozpocznie naukę pisania.
Podobne walory ma składania i rozkładanie koca. Można wymyślać różne schematy tej czynności.
Rolowanie czy zwijanie koca ćwiczy koordynację pracy rąk i oczu, a także sprawność manualną.
Hitem największym są zabawy, w których rodzice trzymają koc za rogi a dziecko siedzi na środku i powolnym ruchem zaczyna być kołysane. Można lekko podrzucać malucha, można kręcić je na kocu.
Z koca można wykonać hamak.
Koc może być huśtawką-kokonem
Ślizgi wykonywana na kocu w pozycji siedzącej lub leżącej na brzuchu wzmacniają mięśnie grzbietu i ramion.
Większość dzieci lubi otulanie kocem, czasem potrzebują mocniejszego owinięcia. Owijamy tylko do wysokości ramion. Szyja i głowa muszą być swobodne.
Z koca można tworzyć różne tory przeszkód. Pokonywanie takich torów sprzyja sprawności fizycznej, poprawia gibkości i równowagę.

Koc jako rekwizyt zabaw może być wykorzystany na wiele sposobów. Można się nim bawić w domu, na podwórku, na plaży i w wielu innych miejscach. Pomysłowość rodziców i dzieci może być nieograniczona.

Źródło:

Weronika Sherborne; Ruch rozwijający dla dzieci; Warszwa; 2002
Marta Bogdanowicz; Dariusz Okrzesik; Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne; Gdańsk; 2016
Marta Baj-Lieder, Agnieszka Borowska-Kociemba, Kręć się, biegaj, baw się z nami, Gdańsk 2016

Zabawa relacyjna

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne za cel stawia budowanie w dziecku zaufania do samego siebie. Uczy poznawania własnego ciała przez ruch oraz odbieranie przestrzeni i odnajdywania się w niej. Pomaga rozwijać umiejętność nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi.

Środkiem do realizacji tego celu jest zabawa relacyjna. Zabawa taka ma miejsce, gdy przynajmniej dwie osoby są ze sobą w interakcji a ich aktywności ma charakter zabawowy. Aby nastąpiła taka interakcja, muszą być spełnione pewne warunki. Dziecko musi mieć chociaż minimalne zaufanie do samego siebie. Ten stan emocji buduje się od najwcześniejszego dzieciństwa i jest wynikiem sposobu, w jaki dorosły obchodził się z nim fizyczne. Kontakty z dorosłym podczas zabawy powinny być nacechowane dobrymi emocjami. Dziecko, w ten sposób zyskuje pozytywne doświadczenia, sukcesu, bezpieczeństwa, odprężenia i radości. Dzięki nim będzie w stanie inicjować aktywności i doskonalić swoje umiejętności również w sytuacjach poza zabawą.

W zabawie relacyjne bierze udział osoba dorosła. Najefektywniej metoda Ruchu Rozwijającego jest realizowana z rodzicem. Nie jest to jednak warunek konieczny.

Trzy typy zabawy relacyjnej

Relacja „Z”

Zabawy tego typu dają poczucie, że starsza, silniejsza i opiekuńcza osoba jest z dzieckiem. Jest blisko, dotyka, podtrzymuje, unosi, wprawia w delikatny ruch. Ten ktoś może być dla dziecka narzędziem i rekwizytem ćwiczeń. Ta relacja buduje poczucie bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego.

Przykłady zabaw:

„Kołyska” z ramion rodzica
Siedzenie okrakiem na brzuchu rodzica.
Siedzenie okrakiem na plecach leżącego rodzica.
Prześlizgiwanie się po zwiniętym ciele rodzica.
Rodzic siedzi, dziecko stoi na jego udach.
Rodzic na czworakach, dziecko leży na jego plecach.
Rodzic na czworakach, dziecko siedzi okrakiem na jego plecach.
Rodzic siedzi, dziecko stoi na jego ugiętych kolanach.
Rodzic na czworakach, dziecko na czworakach, na plecach dorosłego.
Rodzic na czworakach, dziecko stoi na jego plecach.
„Samolot” – dziecko na zgiętych podudziach dorosłego imituje lot.
Przewroty
Turlanie
„Małpiątka” – dziecko naśladuje małpiatko trzymające się mamy
Uścisk wzajemny.

Relacja „Razem”

W tej relacji partner lub grupa są potrzebni do wykonania ćwiczenia. Zadanie można wykonać tylko razem. Dziecko nabywa zaufania do siebie i do dorosłego. Kontroluje swój ruch w konfrontacji z ruchem drugiej osoby. Dziecko koncentruje się na sekwencjach ruchu i doskonali swoje planowanie motoryczne. Ćwiczenia wykonywane w tej relacji niosą duży ładunek emocjonalny. Działają aktywizująco i dają poczucie przynależności do grupy.

Przykłady zabaw:

„Wiosłowanie” – w pozycji siedzącej, trzymacie się za ręce i naprzemiennie przeciągacie ręce, tułów i głowę raz w jedna stronę, raz w drugą.
„Wahadło”, utrzymywanie równowagi z partnerem na stojąco, trzymając się za ręce i robiąc naprzemiennie przysiady.
Utrzymywanie równowagi w pozycji na stojąco, plecami do siebie. Plecy się stykają, a Wy robicie przysiad.
Utrzymanie równowagi w pozycji do góry nogami. Połączone stopy rodzica i dziecka unoszą się maksymalnie wysoko. Ćwiczycie w pozycji leżącej.
Zabawy, które wymagają utrzymywania równowagi w parze: dziwne odbicie w lustrze, sklejone ręce, spacer w jednym swetrze na niby.
Zabawy polegające na balansowaniu w parze – budowanie piramid dwuosobowych.

Relacja „Przeciwko”

Ten typ zabaw wymaga od dziecka gotowości, pewności siebie i chęci inicjowania aktywności. Maluchy nadmiernie ruchliwe i z incydentami agresji świetnie odnajdą się w tego typu relacji. Dziecko będzie mogło wykorzystać swoją siłę, aby oprzeć się napieraniu osoby większej od siebie. Wielką atrakcją jest pokonywanie oporu starszego. Dzieciaki z ogromnym zaangażowaniem wykonują te ćwiczenia. Dorosły powinien umiejętnie zarządzać swoją siłą, tak by dziecko włożyło sporo wysiłku ale też, żeby doświadczyło efektu swoich starań.

Przykłady zabaw:

„Skała” Bawicie się na siedzącą, na leżąco, na czworakach. Należy stosować zmianę ról. Jedna osoba usiłuje nie poruszyć się, a druga stara się przepchnąć ja z miejsca, choćby odrobinę.
Popychanie plecy w plecy. To takie siłowanie. Dzięki temu ćwiczeniu dziecko zyskuje świadomość środka swojego ciała.
„Więzienie” Rodzic, w pozycji siedzącej, trzyma dziecko w uścisku rąk i nóg. Uścisk należy dostosować do możliwości dziecka. Dziecko usiłuje wydostać się z tego uścisku.

Zaletą tych zabaw jest, to, że nie potrzebujemy właściwie żadnych sprzętów, a jedynie dużo wolnej przestrzeni i odpowiednie podłoże. Dzięki tym ćwiczeniom, dzieci uczą się poznawać przestrzeń i odczuwać siebie w niej. Stają się swobodniejsze i nie obawiają się otoczenia. Będą mniej zahamowane, odważniejsze. Zaczną śmielej podejmować nowe zadania. Tak wiele korzyści można osiągnąć, tak prostymi ćwiczeniami, które przypominają radosne, dziecięce baraszkowanie.

Źródło:

Weronika Sherborne; Ruch rozwijający dla dzieci; Warszwa; 2002
Marta Bogdanowicz; Dariusz Okrzesik; Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne; Gdańsk; 2016
Marta Baj-Lieder, Agnieszka Borowska-Kociemba, Kręć się, biegaj, baw się z nami, Gdańsk 2016

Po co są potrzebne zajęcia basenowe dla niemowląt i małych dzieci ?

Bardzo cieszy fakt, że coraz więcej rodziców decyduje się włączyć swoje niemowlęta i małe dzieci do zajęć basenowych. To przyniesie im wiele korzyści. Kontakt z wodą jest dla maluchów naturalnym zjawiskiem. Przez 9 pierwszych miesięcy swojego życia znały tylko środowisko wód płodowych. Był to czas najintensywniejszego kształtowania się i rozwoju młodego organizmu. Do około 6, a nawet 8 miesiąca życia dziecko zachowuje naturalny odruch pływania i nie boi się wody.

Po okresie noworodkowym można rozpocząć zajęcia basenowe. Wiele ośrodków sportowych, rekreacyjnych i tzw. Baby Center organizuje takie zajęcia dla dzieci. Maluchy uczestniczą w nich wspólnie ze swoimi rodzicami. Nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie nauki pływania.

Korzyści dla rozwoju dziecka jakie daje pływanie są obecnie dość dobrze poznane. Badania z 2014 roku z Uniwersytetu w Queensland wskazują, że ruchy wykonywane podczas pływania aktywują jednocześnie obie półkule mózgowe oraz wszystkie 4 płaty kory mózgowej. Następuje intensywne tworzenie się nowych połączeń między komórkami mózgowymi dziecka. To korzystnie wpływa na wzrost umiejętności poznawczych i staje się mocną bazą do nauki w przyszłości. Podobne badania prowadzone przez Australijczyków potwierdzają te wnioski i wskazują, że korzystne efekty pojawiają się podczas pływania w ciepłej wodzie. Zazwyczaj temperatura wody, w której mają pływać niemowlaczki ma 32-34 stopnie C.

Pływanie sprzyja rozwojowi fizycznemu i zdobywaniu umiejętności ruchowych. Pracują wszystkie mięśnie. Aktywizują się wszystkie stawy, kształtuje się optymalna pojemność płuc i siła oddechu. Dzieci pływające są zdrowsze silniejsze i sprawniejsze ruchowo. Oswojenie z wodą i umiejętność pływania może okazać się bardzo ważna w sytuacjach zagrożenia podczas zabaw w wodzie.

Dla dzieci z dysfunkcjami pływanie jest zalecane jako terapia. Wzmocnione i pozbawione przykurczów mięśnie oraz lepsza ruchomość w stawach, przeciwdziałają skoliozie, plecom okrągłym i wielu innym wadom postawy. Zajęcia basenowe pomagają przy leczeniu nadwagi i otyłości u dzieci. Otwarte baseny i kąpieliska dają korzyści dla kondycji psychicznej i zdrowia w tym zakresie.

Zajęcia basenowe dają okazję do budowania umiejętności społecznych. Podczas zajęć obowiązują pewne zasady, do których trzeba się dostosować. Doskonali się rozumienie komunikatów pochodzących od innych osób, a także z własnego ciała. Doświadczanie coraz lepszej własnej kondycji, wypracowanie efektywniejszej techniki pływania, motywują do pracy nad sobą. Pozwalają doświadczać sukcesu i podnoszą poczucie własnej wartości. To są niezwykle ważne czynniki, by dziecko budowało pozytywny obraz świata i samego siebie. Pływanie może stać się pasją, sposobem spędzania czasu, źródłem przyjemności – sportowym stylem życia. „Basen” jest jednym ze skutecznych haseł, które odciągają małe dzieci, a później nastolatki od komputera.

Rodzinne wypady na basen to doskonała okazja do budowania pozytywnych relacji między dziećmi i rodzicami. Dziecko, obserwując zaangażowanie rodziców w aktywny styl życia, z czasem samo będzie inicjowało prozdrowotne pomysły. Uczy się współpracy z innymi osobami. Kształtuje się poczucie obowiązku i odpowiedzialności za powierzone zadanie, np. przegotowanie przyborów do pływania. Stałe terminy zajęć uczą systematyczności i mądrego zarządzania czasem.

Aktywność fizyczna od urodzenia procentuje mnóstwem korzyści. Pływanie od najmłodszych lat może być dobrym przygotowaniem do uprawiania innych dyscyplin sportowych. Jeśli macie za sobą systematyczne zajęcia basenowe, a w pewnym momencie wasza pociecha oznajmi, że chce uprawiać jakąś konkretną dyscyplinę sportową, to bądźcie pewni, że łatwiej będzie jej odnieść w niej sukces.

Wypracowany w dzieciństwie zdrowy styl życia będzie procentował lepszym funkcjonowaniem w różnych dziedzinach dorosłego życia waszych dzieci. Najważniejsze korzyści to: prawidłowy rozwój umysłowy i fizyczny, dobre zdrowie i kondycja, łatwość w podejmowaniu nowych wyzwań i wytrwałość w realizacji celów.

źrodło:

ABC Spring issue 48, March-July 2019
Marta Baj-Lieder, Agnieszka Borowska-Kociemba, Kręć się, biegaj, baw się z nami, Gdańsk 2016
foto: pexels

5 powodów, dla których dziecko powinno skakać na trampolinie

Trampoliny małe lub duże, parki trampolinowe, jumping fitness stały się bardzo popularne. Dzieci i dorośli chętnie oddają się przyjemności skakania na naciągniętym, elastycznym podłożu. Skoki na trampolinie, inaczej batucie, to sport i rekreacja. Dają okazję do zabaw w grupie lub aktywności indywidualnej. Można ćwiczyć we własnym stylu i tempie. Są dobre dla dzieci i dorosłych. Szczególnie dla dzieci takie zabawy niosą wiele korzyści rozwojowych. Oto 5 najważniejszych:

1. Zdrowie i kondycja

Ruch sprzyja rozwojowi mięśni, co korzystnie przekłada się na ogólny stan zdrowia i pomaga w dalszym rozwoju dziecka. Korzystnie wpływa na krążenie krwi i pracę serca. Następuje lepsze dotlenienie organizmu. Poprawia metabolizm. Zwiększa się wytrzymałość i poprawia kondycja. Regularne ćwiczenia na trampolinie sprawiają, że czujemy się zdrowsi, sprawniejsi i silniejsi.

2. Sprawność intelektualna

Zabawy na trampolinie niezwykle korzystnie działają na dzieci z problemami poznawczymi. Ćwiczenia na batucie rozbudzają dziecięcą fantazję i wyobraźnię. Skacząc, dziecko odczuwa grawitację działającą na jego ciało. Nabiera świadomości swojego ciała. W umyśle tworzy się schemat własnego ciała, który jest bazą do nabywania bardziej złożonych umiejętności. Ćwiczenia na trampolinie sprzyjają prawidłowej integracji sensorycznej.

3. Koordynacja ruchowa i sprawność motoryczna

Mózg dziecka, odczuwając grawitację oddziaływającą na ciało w ruchu, zaczyna wysyłać sygnały do mięśni, by te utrzymały ciało w równowadze, Prawie wszystkie mięśnie dziecka muszą działać w sposób skoordynowany, żeby maluch nie przewrócił się. Reakcje muszą być szybkie, bo podłoże jest niestabilne. Doskonali się planowanie motoryczne, bardzo potrzebne do sprawnego funkcjonowania w życiu codziennym.

4. Edukacja

Zabawy na trampolinie są okazją do doświadczania sytuacji społecznych. Można wymyślać wspólne zabawy. To rozwija szereg umiejętności społecznych: współpracę w grupie, bycie liderem, uczenie się przez podpatrywanie technik innych uczestników ćwiczeń. Łamanie zasad fair play weryfikowane jest natychmiast. Ćwiczenia na trampolinie uczą wytrwałości w dążeniu do celu. Dzieci potrafią powtarzać sekwencję ćwiczenia wiele razy, żeby wykonanie skoku było satysfakcjonujące dla nich. Nie potrzebują zachęty dorosłych.

5. Radość

Podobnie, jak przy innych aktywnościach sportowych, wydzielają się endorfiny, wywołując naturalne mechanizmy w organizmie człowieka, które poprawiają nastrój. Czy ktoś widział osobę skacząca na trampolinie w ponurym nastroju? Podskoki w górę i w dół wywołują uśmiech, nierzadko, głośny śmiech. Dają poczucie autentycznej radości. Podnoszą samoocenę.

Trampolina to świetna zabawa i daje wiele korzyści rozwojowych. Warto dać dziecku szansę na takie doświadczenia. Nie ma przeciwwskazań dla zdrowych osób to takiej rekreacji. Pewne dysfunkcje ortopedyczne lub inne problemy zdrowotne warto jednak skonsultować z lekarzem prowadzącym i zapytać o ewentualne przeciwwskazania do tego rodzaju ćwiczeń. Kobiety w ciąży nie ćwiczą na trampolinie. Taką notkę znajdziecie w opisach wszystkich batut. Warto sprawdzać rekomendacje i certyfikaty trampolin.

źródło:

Maria Borkowska, Kinga Wagh, Integracja sensoryczna na co dzień, Warszawa 2010
ABC, Spring issue, March-July 2019, issue 48
Marta Baj-Lieder, Agnieszka Borowska-Kociemba, Kręć się, biegaj, baw się z nami, Gdańsk 2016
https://fizjo4life.pl/czym-jest-propriocepcja-i-po-co-ja-trenowac/