sierpień 2021 Archives

Jak wspierać dzieci po powrocie do edukacji stacjonarnej

W tym roku powrót do szkoły jest inny niż w latach ubiegłych. Dzieci potrzebują większego wsparcia, uwagi i życzliwości od dorosłych.

Przygotowując pierwszaka do nowej roli rozmawiajcie o szkole. Opowiedz dziecku o swoich doświadczeniach, ale jedynie o tych dobrych. Jeśli takich nie masz, skorzystaj z literatury dziecięcej.

Weźcie udział w spotkaniach adaptacyjnych organizowanych przez niektóre placówki. Zajrzyjcie do strony internetowej szkoły. Obejrzyjcie zdjęcia, filmy, zróbcie wirtualną wycieczkę po placówce, jeśli jest taka możliwość.

Przed rozpoczęciem roku szkolnego, przygotuj z dzieckiem wyprawkę szkolną. Uwzględnij jego upodobania. Jeśli będzie mogło samo wybrać wzór na plecaku, piórniku itp., będzie czuło się ważne i zaangażowane w przygotowania.

Wspólnie zaaranżujcie miejsce do nauki domowej. Uwzględnij wszystkie ergonomiczne wymagania dla Twojego dziecka. To będzie dobra okazja do rozmowy o profilaktyce zdrowia. Za chwilę Twoje dziecko będzie spędzać w pozycji siedzącej dużo czasu.

Celebrujcie ten dzień. Zaplanujcie po uroczystościach szkolnych wyjście na lody, na ulubiony plac zabaw. Zadbaj o miłe skojarzenia. To zbuduje motywację i dobre wspomnienia.

Bądź z dzieckiem pierwszego dnia najdłużej, jak to jest możliwe. Zachowaj pozytywny nastrój i opanowanie. Bądź wsparciem emocjonalnym dla swojego małego ucznia. Pod żadnym pozorem nie strasz dziecka szkołą, panią, kolegami.

Jeśli masz dziecko starsze, pamiętaj, że doświadczenie rozpoczęcia tego roku szkolnego będzie odmienne od wcześniejszych.

Po okresie nauki zdalnej uczniowie będą na nowo budować relacje ze sobą i z nauczycielami. Czas zdalnej nauki mógł zmienić układy towarzyskie. Powstały nowe sympatie, konflikty. Konieczna jest reintegracja zespołu klasowego. Nauczyciele są na to przygotowani i będą wspierać swoich uczniów, żeby powrót do szkoły był jak najmniej stresujący. Jeśli wiesz, że Twoje dziecko silnie przeżywa powrót do szkoły, daj o tym znać wychowawcy. Dzieci powinny być otoczone atmosferą spokoju i bezpieczeństwa w szkole i w domu. Współpraca tych obu środowisk jest obecnie szczególnie potrzebna.

Stres pojawiający się przy okazji rozpoczęcia roku szkolnego po tak długim okresie ograniczeń pandemicznych powinien być redukowany. Mózg dziecka nie przyswaja widomości tak jak mógłby, jeśli jest w stresie. Najpierw trzeba zadbać o dobrostan dzieci a później o rozwój. Początkowo mogą wystąpić: niepokój, drażliwość, płaczliwość, niechęć do szkoły, trudne zachowania. Dorośli powinni z dużą dawką empatii, tolerancji i zrozumienia pomóc uporać się dzieciom ze swoimi emocjami. Jest to sytuacja przejściowa.

W szkole i w domu powinno pojawić się dużo zabaw i aktywności obniżających napięcie emocjonalne:

Rozmowy o emocjach

Zabawy ruchowe na świeżym powietrzu

Ćwiczenia relaksacyjne

Zabawy integrujące grupę – gry i zabawy zespołowe

Zajęcia artystyczne

Wycieczki w ciekawe miejsca

Spotkania towarzyskie – urodziny, imieniny, wydarzenia dla dzieci

W tym czasie nie należy przeciążać dzieci nauką i wymaganiami. Stopnie powinny pojawić się pod koniec września. Trzeba doceniać każdy wysiłek i wszelkie pozytywne zjawiska społeczne, które pojawią się w odbudowywanych relacjach. Doceniajcie nabyte kompetencje w czasie nauczania zdalnego. Korzystajcie z nich.

Po okresie reintegracyjnym nauczyciele zdiagnozują ewentualne zaległości. Warto przygotować sobie rozsądny plan uzupełniania ich. Dzieci nie są odpowiedzialne za powstanie zaległości.

Systematycznie dowiaduj się o postępach i ogólnym funkcjonowaniu Twojego dziecka. Czujność opiekunów pomoże w porę uchwycić zagrożenia, które mogą pojawić się po powrocie do szkoły. To trudny czas dla młodych ludzi. Współpraca z nauczycielami, pedagogiem i psychologiem szkolnym jest konieczna.

Niepowodzenia dziecka nie są porażką rodzicielską. Są jedynie wyzwaniem do zmiany metody, poszukania nowych sposobów rozwiązywania problemów. Warto skorzystać z konsultacji z doświadczonym profesjonalistą.

Jeśli czujesz, że fachowe wsparcie jest Ci teraz potrzebne, kliknij: https://www.dzieckokreatywne.pl/oferta/

Źródło:

M.K.O.; Jak pomoc uczniom wrócić do nauczania stacjonarnego w szkole, poradnik dla nauczycieli i dyrektorów szkół; Warszawa 2021

Emocje małego dziecka przed powrotem do edukacji stacjonarnej, na co zwrócić uwagę

Edukacja w ostatnich czasie przebiegała odmiennie od wypracowanych przez lata ram organizacyjnych. Największy wpływ na tę sytuację miał wybuch epidemii i konsekwencje z nią związane. Korona wirus uświadomił dorosłym i dzieciom również, jak krucha jest konstrukcja naszej rzeczywistości.

W wyniku tych doświadczeń pojawiło się wiele emocji. Niektóre z nich wymagają uważnej obserwacji i interwencji rodzicielskiej. Być może będzie również potrzebna pomoc specjalistów od edukacji oraz zdrowia psychicznego.

Sposób radzenia sobie z emocjami pojawiającymi się w związku z kryzysem pandemicznym jest zależny od wieku dziecka, uwarunkowań biologicznych oraz od jakości funkcjonowania w sferze emocjonalnej z okresu przed pandemią. Niebagatelną rolę odgrywa atmosfera domu rodzinnego i kondycja psychiczna opiekunów.

Czas rozpoczęcia nowego roku szklonego i przedszkolnego wymaga od rodziców, ale również od nauczycieli, przyjrzenia się kondycji emocjonalnej dzieci.

Na co zwrócić uwagę?

Czy dziecko radzi sobie ze zwykłymi zadaniami życiowymi.

Zwykłe zadania życiowe będą odmienne dla dzieci w różnym wieku. Jeśli wcześniej dziecko dobrze radziło sobie z samoobsługą, realizowało swoje domowe obowiązki, hobby, rozrywki, a teraz obserwujecie spadek aktywności i jakości w tym zakresie, to może być sygnał ostrzegawczy.

Jaki jest stopień nasilenia smutku, lęku, czy zdarza się agresja i autoagresja

Rodzic powinien czujnie obserwować te nastroje i zachowania u swojego dziecka. Lęk fizjologiczny pomaga dziecku w procesach adaptacyjnych, lecz bardziej nasilony działa szkodliwie. Może być jednym z objawów poważniejszych zaburzeń. Smutek jest często powiązany ze stratą, rozpaczą, żalem, bezradnością lub rozczarowaniem. Jeśli taki stan utrzymuje się dłużej niż dwa tygodnie, należy skonsultować to z psychiatrą dziecięcym. Ryzyko zaburzeń depresyjnych u dzieci jest aktualnie bardzo wysokie. Zwłaszcza jeśli dodatkowo pojawią się takie objawy, jak: bezsenność lub nadmierna senność, spadek masy ciała lub brak oczekiwanych przyrostów, pobudzenie lub spowolnienie psychoruchowe, zmęczenie, nieadekwatnie niskie poczucie własnej wartości, nieracjonalne poczucie winy, zmniejszona zdolności koncentracji uwagi, myśli o śmierci, chęć zrobienia sobie krzywdy, to ryzyko jest poważne.

Agresja i autoagresja mogą mieć formę działań lub werbalną. Samouszkodzenia mogą zagrażać życiu dziecka i wtedy jest konieczna natychmiastowa interwencja medyczna. Uszkodzenia nie zagrażające życiu mogą być konsultowane w sposób zaplanowany, ale nie mogą być zaniechane. Tego typu zachowania mogą świadczyć o poważnych problemach zdrowia i rozwoju dziecka.

Jaka jest jakość relacji dziecka z osobami z jego otoczenia

Warto przyjrzeć się jak maluch radzi sobie w grupie rówieśników. Podczas lockdownu dzieci maiły poważnie ograniczony dostęp do realnych kontaktów między sobą. Niektóre z nich budowały relacje online. Powstały nowe układy towarzyskie, sympatie, konflikty. Brak bezpośredniego kontaktu z nauczycielami był wyjątkowo dotkliwy dla maluchów podczas nauczania zdalnego. Powrót do nauki stacjonarnej może być społecznie trudnym momentem dla wielu dzieci. W ostatnich miesiącach nie miały możliwości w naturalnych warunkach trenować umiejętności społecznych. Może pojawić się niepewność, lęk łącznie z objawami somatycznymi, zawstydzenie a nawet niechęć do powrotu placówki edukacyjnej.

Nowy rok szkolny może być trudny, zwłaszcza w pierwszym jego okresie. Najtrudniej będą miały dzieci najmłodsze, bo nie posiadają dostatecznych umiejętności, by poradzić sobie ze stresem. Powrót do przedszkoli i szkół oraz ograniczenia sanitarne w placówkach oświatowych są stresujące dla wszystkich.

O tym jak wesprzeć dzieci po powrocie do edukacji stacjonarnej dowiecie się z kolejnego wpisu.

Źródło:

M.K.O.; Jak pomoc uczniom wrócić do nauczania stacjonarnego w szkole, poradnik dla nauczycieli i dyrektorów szkół; Warszawa 2021

Czy ulegasz mitom rodzinnym

Atmosfera domu rodzinnego bywa przesycona różnymi schematami myślenia i zachowań. Tak utrwalone postepowanie może być przekazywane przez pokolenia. Podtrzymywanie i pielęgnowanie różnych poglądów i zachowań może odbywać się poza świadomością członków rodziny. Takie zjawiska determinują przekonania i reakcje związane z emocjonalnym i społecznym funkcjonowaniem.

System przekonań o rodzinie jako całości i o poszczególnych jej członkach podzielany przez wszystkich w obrębie tej rodziny określa się mianem „Mitu rodzinnego”.

Zazwyczaj każda osoba jest przypisana do określonej roli w rodzinie i tak właśnie stara się funkcjonować. Czasem role te są niekomfortowe i trudne do wypełnienia, ale mity rodzinne utrzymują niejako na siłę istniejący schemat, który w rodzinie funkcjonuje od dawna.

Daje to fałszywy obraz normalności. Często hamuje rozwój poszczególnych jej członków. Mechanizm ten czasem staje się samoobroną przed wysiłkiem zmiany, działania i kreatywności.

Mity rodzinne są najczęściej wynikiem napięć między członkami rodziny i jednocześnie mogą eskalować te niepokoje.

Rodzina na zewnątrz bywa spostrzegana w zniekształconym obrazie w porównaniu z codzienną jej rzeczywistością.

Ludzie często tworzą sobie mity szczęścia lub nieszczęścia.

Pierwszy mit nakazuje, na przykład, by dzieci się uśmiechały i były szczęśliwe. To daje rodzicom poczucie spełnienia. Powstaje wówczas przekonanie, że dzieci są najważniejsze, dla nich się żyje, są sensem życia. Mit szczęścia może wyrażać się także w przekonaniu, że wszyscy w rodzinie są inteligentni, utalentowani itp.

Mit nieszczęścia to przekonanie, że na rodzinę spadają kłopoty, bo czasy są trudne. Gdyby nie wrogość innych ludzi, rodzinie powodziłoby się lepiej. Pojawiające się cierpienia i choroby znajdują swoje wyjaśnienie w wymiarze metafizycznym.

Innym mitem rodzinnym jest mit harmonii. Następuje idealizacja rodziny. Jest zawsze pokazywana w dobrym świetle. Relacje w mediach często ocierają się o takie schematy zachowań.

Istnieje mit przebaczenia i pokuty. Polega on na tym, że napięcia w rodzinie i przeżywane trudy swoje źródło mają poza rodziną. Ktoś inny jest odpowiedzialny za niepowodzenia i błędy członków rodziny.

Mit wybawienia polega na przypisywaniu osobom z rodziny lub spoza niej nadzwyczajnych mocy. Ktoś uleczy, wybawi z kłopotów, wyciągnie z tarapatów. Może to być tak zwana ciocia z Ameryki, ustawiony wujek a nawet terapeuta.

System przekonań wynikający z mitów może być pułapką. Łatwo o zaniechanie działań, wysiłku na rzecz rozwiazywania bieżących problemów i rozwoju. Mity rodzinne mogą wpychać niektórych jej członków do ról, które nie są zgodne z ich upodobaniami i predyspozycjami. Warto zachować czujność i nie ulegać zniekształceniom poznawczym.

Źródło:

Ostrowska Krystyna.; W poszukiwaniu wartości. Ja – inni; Rubikon; Kraków 2012