Czym jest inteligencja intrapersonalna i jak ją rozwijać u dziecka?

Inteligencja intrapersonalna, to inaczej inteligencja wewnętrzna. Wyraża się się w samoświadomości i metapoznaniu.

Przejawia się w rozumieniu, że moje decyzje są moje oraz moje cele są też moje. To także świadomość własnych emocji i odczuć.

Jest nią również asertywność i szacunek do samego siebie. To szeroko rozumiana intuicja i silne „Ja”.

Dziecko z dobrze rozwiniętą inteligencją intrapersonalną zazwyczaj dobrze zarządza swoimi emocjami. Jest ich świadome i zna mechanizmy regulowania nimi. Daniel Goleman tego rodzaju zdolności określił jako inteligencję emocjonalną.

Wracając do podziału inteligencji według Howarda Gardnera, intrapersonalne zdolności przejawiają się u dzieci, między innymi, śmiałym protestem wobec niesprawiedliwości. Takie maluchy bywają wrażliwe na krzywdę innych. Są współczujące. Jednocześnie są pewne swoich wyznawanych wartości. Potrafią wyznaczyć sobie cel oraz znaleźć środki i metody do jego osiągnięcia. Są samodzielne w myśleniu i działaniu.

Wysoka inteligencja intrapersonalna sprzyja tworzeniu prawidłowej samooceny. Pozwala rozpoznawać własne realne mocne i słabe strony. Takie dziecko ma zdrowe poczucie własnej wartości.

Zdarza się mu ocenianie zachowań innych ludzi. Zazwyczaj przy wypowiedziach ma skłonność do dłuższego zastanawiania się.

Takie dziecko interesuje się problemami dobra i zła. Ciekawią je zagadnienia związane z religią, medytacją, psychologią. Jest skłonne do refleksji. Koncentruje się na własnych wewnętrznych przeżyciach.

W dorosłym życiu takie dzieci stają się osobami świadomymi swoich wartości i umiejętnie zarządzają swoimi życiowymi celami. Realistycznie oceniają swoje możliwości. Chętnie pracują samodzielnie. Są otwarci na nowe doświadczenia.  Cenią sobie samowystarczalność. Są spostrzegane jako osoby o dużej mądrości życiowej i silnej woli. 

W wolnych zawodach bardzo przydaje się wysoko rozwinięta inteligencja intrapersonalna. Dobrze jeśli ją mają psychoterapeuci, psycholodzy, adwokaci, filozofowie, teolodzy, poeci. Pewnie w wielu innych profesjach jest również bardzo pożądana.

Jakie działania sprzyjają rozwijaniu inteligencji intrapersonalnej dziecka?

  • Nauka rozpoznawania i nazywania własnych myśli.
  • Nauka rozpoznawania i nazywania emocji.
  • Nauka rozpoznawania sygnałów z ciała, które wywołają różne emocje.
  • Nauka samoregulacji emocji.
  • Trening asertywności.
  • Budowanie prawidłowej samooceny dziecka.
  • Czytanie dziecięcej literatury, w której bohaterowie mają bogate wewnętrzne przeżycia.
  • Poszukiwanie, odkrywanie i rozwijanie hobby dziecka.
  • Wspólnie wyznaczanie celów bliższych i dalszych oraz omawianie z dzieckiem sposobów zrealizowania ich.
  • Odwiedzanie z dzieckiem miejsc sprzyjających wyciszeniu i refleksji – las, pomniki przyrody, zabytki, świątynie.
  • Ćwiczenia mindfulness.
  • Tworzenie pamiętników pisanych, rysowanych, nagrywanych.
  • Stwarzanie okazji do codziennej analizy i refleksji nad wydarzeniami bieżącego dnia, najlepiej wieczorem.
  • Snując marzenia, nawet bardzo nierealne

Czy dostrzegasz w swoim dziecku przejawy inteligencji intrapersonalnej?

Jakie aktywności już praktykujecie i które z nich należą do waszych ulubionych?

 Dajcie znać w komentarzu.

Źródła:

Ewa Czerniawska; „Metapoznanie a inteligencja-przegląd poglądów teoretycznych i wyniki badań”; Przegląd psychologiczny, tom 49, nr 2; 2006

Thomas Armstrong; 7 rodzajów inteligencji; e-book; 2009

Iwona Czaj-Chudyba; Jak rozwijać zdolności dziecka?; WSiP; Warszwa 2009

Danuta Czelakowska; Inteligencja i zdolności twórcze dzieci w początkowym okresie edukacji. Rozpoznawanie i kształcenie; Oficyna Wydawnicza „Impuls”; Kraków 2007

Czy warto rozwijać inteligencję matematyczno-logiczną i jak to zrobić?

Jedną ze składowych inteligencji wielorakich w koncepcji Gardnera jest Inteligencja logiczno-matematyczna.

Dziecko, które interesuje się liczbami zazwyczaj jest obdarzone wysoką inteligencją tego rodzaju. Taki maluch łatwo uczy się liczyć. Szybko zapamiętuje cyfry i inne znaki matematyczne. Lubi liczyć przedmioty. Potrafi je klasyfikować. Na przykład, klocki drewniane wkłada do pojemnika na klocki drewniane a plastikowe do innego pojemnika. Potrafi dzielić zabawki ze względu na kolory, kształty lub zastosowanie.

W dziecięcy sposób zauważa zasady rządzące otaczającym go światem. Ceni sobie ustalone reguły i porządek podczas zabawy.

Chętnie pracuje z komputerem, ale także doskonale bawi się z dominem, warcabami i innymi grami planszowymi. Lubi zagadki, rebusy oraz różne łamigłówki.

Jak rozwijać inteligencję logiczno-matematyczną dziecka?

Włącz do stałego repertuaru dziecięcych zabaw następujące aktywności:

  • Licz razem z dzieckiem różne rzeczy wokół was: własne paluszki, klocki, zabawki, elementy na obrazku.
  • Daj okazję dziecku, żeby porównywało różne przedmioty. Niech wskazuje, który jest duży a który mały, wąski-szeroki, niski-wysoki, cienki-gruby.
  • Włącz do codziennej rutyny klasyfikowanie. Przykład: podczas sprzątanie sugeruj, żeby odpowiednie zabawki znalazły się w wyznaczonym do tego pojemniku, koszyku, na półce, czy w odpowiednej szufladzie.
  • Dobieraj w pary. Przykład: zachęcaj, by dziecko pomagało Ci w segregowaniu skarpetek lub innych części garderoby.
  • Pokaż, jak liczy się na liczydle.
  • Układajcie historyjki obrazkowe.
  • Bawcie się w uzupełnianiu luk w obrazkach.
  • Zapisz dziecko na zajęcia z programowania dla przedszkolaków.
  • Grajcie w gry planszowe. Uważnie przestrzegajcie ustalonych reguł.
  • Bawcie się zagadkami szczególnie wymagającymi logicznego myślenia.
  • Zachęcaj do prostych obliczeń w pamięci.
  • Bawcie się w sklep.
  • Odwiedzajcie muzea nauki i techniki oraz inne podobne miejsca, które w sposób przystępny dla dziecka przybliżają świat wiedzy i nauki.

Czy warto rozwijać inteligencję matematyczno-logiczną u małego dziecka?

Bez wątpienia!

Wymagania szkolne w dużym stopniu opierają się na zdolnościach matematycznych. Natomiast szkolna nauka tego przedmiotu, zdarza się, bywa mało efektywna.

Dobrze rozwinięta inteligencja matematyczno-logiczna powoduje sprawne logiczne myślenie, które pomaga przewidywać konsekwencje różnych sytuacji.

Osoby z wysoką inteligencją tego rodzaju łatwiej przewidują zdarzenia i lepiej rozumieją mechanizmy, którym podlega życie społeczne. Są bardziej odporne na manipulacje. W dorosłym życiu zazwyczaj bardzo dobrze radzą sobie ekonomicznie i finansowo. Są dokładne i dociekliwie. Mają łatwość rozwiazywanie złożonych problemów.

Czy dostrzegasz w swoim dziecku potencjał inteligencji matematycznao-logicznej?

Jakie aktywności już praktykujecie i które z nich należą do waszych ulubionych?

 Dajcie znać w komentarzu.

Źródła:

Thomas Armstrong; 7 rodzajów inteligencji; e-book; 2009

Iwona Czaj-Chudyba; Jak rozwijać zdolności dziecka?; WSiP; Warszwa 2009

Danuta Czelakowska; Inteligencja i zdolności twórcze dzieci w początkowym okresie edukacji. Rozpoznawanie i kształcenie; Oficyna Wydawnicza „Impuls”; Kraków 2007

10 zabaw wspomagających koncentrację uwagi dziecka w wieku przedszkolnym

Koncentracja uwagi to umiejętność skupienia się na określonej rzeczy lub zjawisku. Jest niezbędna przy wszystkich świadomych działaniach dziecka jak również dorosłego.

Zdolność ta rozwija się stopniowo. Początkowo jest selektywna i krótkotrwała.

Najmłodsze dzieci przejawiają uwagę mimowolną. Pojawia się bez ich woli pod wpływem różnych bodźców, najczęściej słuchowych, np. głośny dźwięk lub wzrokowych, np. jaskrawy kolor lub ruch.

Uwaga dowolna rozwija się od około trzeciego roku życia przez wiek przedszkolny i młodszy szkolny. Dzięki niej dziecko staje się zdolne do integracji wszystkich swoich funkcji umysłowych i fizycznych, żeby dostrzec i wykonać istotne w danym momencie zadanie, np. wysłuchać polecenie i podjąć aktywność zgodnie z nim.

W tym okresie też najczęściej ujawniają się pierwsze problemy z koncentracją uwagi.  

Zabawy wspomagające koncentrację uwagi:

Proponowane poniżej zabawy w formie ćwiczeń i gier wpływają korzystnie również na rozwój intelektualny, emocjonalny i społecznej dziecka, mają też zasadnicze znaczenie w rozwoju umiejętności koncentracji uwagi.

Oto 10 propozycji zabaw wspierających zdolność koncentracji uwagi dziecka:

  • Składanie obrazka z części według wzoru i bez wzoru

Puzzle, rozsypanki obrazkowe płaskie i w formie klocków, również te wykonane przez rodziców w domu, sprawdzają się doskonale.

  • Układanie patyczaków na wzorze lub według własnego pomysłu

Patyczki mogą być drewniane plastikowe o różnej długości i grubości. W kształcie walca zalecam dzieciom bardziej sprawnym manualnie i bardziej zaawansowanym w treningu uwagi.

  • Odtwarzanie prostych rytmów

Takie zabawy mogą mieć charakter muzyczno-ruchowy (wyklaskiwanie lub wystukiwanie rytmu) lub mogą mieć formę plastyczną, czyli rysowanie, malowanie lub układnie sekwencji elementów.  

  • Obrysowywanie figur geometrycznych, zamalowywanie figur geometrycznych

Tu sprawdzą się różnego rodzaju kolorowanki często krytykowane za hamowanie ekspresji dziecka. Jeśli chcemy doskonalić koncentrację uwagi, sprawdzą się dobrze.

  • Łączenie punktów tworzących figurę

Jest wiele dostępnych w księgarniach i w Internecie kart pracy, które zachęcają dziecko do rysowania od kropki do kropki. Rodzice mogą sami przygotować takie karty i zaciekawić dziecko pytaniem: Co powstanie, gdy połączysz kropki?

  • Płaskie układanki geometryczne

Pomocne będzie układanie według wzoru wszelkiego rodzaju mozaik wykonanych z różnych materiałów lub z kupionych gotowych zestawów. Takie zabawy mają tę zaletę, że dziecko może wracać do nich wielokrotnie i rozwijać swoją kreatywność tworząc własne wzory.

  • Zapamiętywanie kolejności prezentowanych obrazków

Potrzebna jest współpraca z drugą osobą, która pokazuje elementy do zapamiętania i weryfikuje poprawność wykonania zadania. Role można odwracać. Kontrolowanie poprawności wykonania sprzyja usprawnianiu koncentracji uwagi.

  • Naśladowanie sekwencji ruchów

Dobrze sprawdza się zabawa w „Cień”. Bawcie się tańcem i pantomimą.

  • Zapamiętywanie i odtwarzanie listy eksponowanych przedmiotów

Poziom trudności trzeba dostosować do dziecka. Zacząć od najprostszych, np. dwóch elementów i powoli zwiększać trudność. Uczestnicy zabawy mogą zamieniać się rolami. Zabawę można modyfikować o wskazywanie brakujących przedmiotów wcześniej eksponowanych.

  • Wyszukiwanie ze zbioru różnych przedmiotów dwóch takich samych

Zachęcam do gry w „Memory” po kliknięciu tutaj znajdziecie przepis na domowe „Memory”.

Źródło:

Lawrence C. Katz, Manning Rubin; Neurobik. Zadbaj o kondycję mózgu; 2002

Biuletyn-Koncentracja uwagi. Niezbędnik nauczyciela; Samorządowy Ośrodek Doradztwa Metodycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach

Czym jest schemat ciała?

Schemat ciała, to tożsamość fizyczna, którą odczuwa każdy człowiek. Jest to zdolność czucia własnego ciała, ruchów wykonywanych przez nie w przestrzeni i poczucie, że wszystkie części ciała przynależą o jednej całości.

Tożsamość ta zaczyna budować się we wczesnym dzieciństwie. Początkowo aktywność fizyczna dziecka opiera się na odruchach pierwotnych. Działają one już przed narodzinami oraz będą ważne do około 6-12 miesiąca życia. Obecność odruchów pierwotnych jako stereotypowych reakcji organizmu na bodziec, pozwala rozpocząć budowanie schematu własnego ciała. Wraz z wygaszaniem odruchów pierwotnych pojawiają się celowe reakcje ruchowe. Część specjalistów, w oparciu o badania naukowe wskazuje, że już dwumiesięczne niemowlę rozwija świadomość własnych zdolności fizycznych i wykorzystuje je do poznawania świata oraz do komunikowania się z nim.

W pełnym zbudowaniu schematu ciała musi zaistnieć poczucie celowości i możliwość ruchów intencjonalnych.

Niemowlę, w pewnym momencie ma świadomość, że wykonanie określonej czynności, w określony sposób, powoduję określoną reakcję. Potrącanie zabawki rączką czy nóżką wywołuje ruch tej zabawki i pojawiają się dźwięki. Uderzanie zabawką daje dźwięk i wibrację. Włożenie rączki lub jakiegoś przedmiotu do buzi, daje wrażenia smakowe, zapachowe i dotykowe. Dziecko również odbiera bodźce dotykowe w wyniku chwytania swoich różnych części ciała oraz całą masę wrażeń związanych z przewracaniem się z brzuszka na plecy i odwrotnie, z pełzaniem, czy z raczkowaniem. Te wrażania pozwalają lepiej odczuwać swoje ciało i doskonalić jego schemat.

Wszystkie aktywności fizyczne, które dają dziecku przyjemność: kołysanie, dotyk podczas zabiegów higienicznych lub jako wyraz czułości rodziców, ssanie piersi mamy, wymiana spojrzeń, mówienie do dziecka, jako reakcja na jego swoistą aktywność, powodują, że dziecko, można by określić, nabiera przekonania, że aktywizując swoje ciało, doświadcza upragnionych wrażeń. Ponadto w tych aktywnościach odczuwa swoje ciało w relacji z grawitacją, czyli będzie odczuwało zmiany położenia w przestrzeni.

Dla kilkumiesięcznego niemowlęcia coraz większe znaczenie dla tworzenia obrazu samego siebie będzie miało sprawniejsze odbieranie wrażeń słuchowych i wzrokowych. Będą one integrowały się z pozostałymi wrażeniami pochodzącymi z receptorów dotykowych i czucia głębokiego oraz z narządów smaku i węchu. Wszystkie te wrażenia będą docierały jako impuls nerwowy do kory mózgowej i tam w płacie ciemieniowym będą tworzyły reprezentację czuciową. To dzięki niej, dziecko będzie uświadamiało sobie wrażenia płynące z jego ciała. Będzie odczuwało swoje ciało i jego ruch.

Wraz z dojrzewaniem mózgu będzie doskonalił się schemat ciała. Ważnym elementem w funkcjonowaniu prawidłowego schematu ciała jest odczuwanie głównej osi ciała, czyli linii wzdłuż kręgosłupa.

Wykonywanie świadomych i dowolnych ruchów przeciwstawiających się sile grawitacji zwiększa napięcie mięśni wzdłuż kręgosłupa. Rozwija się kontrola tułowia a ruchy kończyn stają się swobodne i bardziej efektywne.

Po osiągnięciu pewnego poziomu schematu ciała, dziecko może wykonywać łatwiej ruchy lub bardziej złożoną czynność z własnej woli, przez naśladownictwo lub na polecenie słowne. Wielokrotne wykonywanie określonych czynności doskonali planowanie motoryczne. Dziecko coraz szybciej i sprawniej wykonuje daną czynność. Prawidłowy schemat ciała i planowanie motoryczne są ogromnie ważna dla prawidłowego ogólnego rozwoju dziecka.

Rozwijając te dwie ważne funkcje rodzice powinni dostarczyć dużą ilość zabaw, w których dziecko będzie aktywizowało się fizycznie i będzie doświadczało swoich aktywności wszystkimi zmysłami. Bawiąc się z dzieckiem należy ograniczać wyręczanie, trzeba serdecznie zachęcać i delikatnie wspierać.

Prawidłowy schemat ciała i planowanie motoryczne są bazą do prawidłowego wykonywanie codziennych czynności związanych z samoobsługą, zabawą, zadaniami przedszkolaka i później ucznia.

Dzięki prawidłowemu rozwojowi schematu ciała, przedszkolak osiąga rozumienie pojęć odnoszących się do budowy ciała, potrafi wymienić i wskazać części ciała. Potrafi określić mały-duży, wysoko-nisko, nad-pod, przed-za. Zaczyna rozumieć, że ma dwie strony ciała i zacznie je rozróżniać jako lewą i prawą. Dokona się lateralizacja.

To są niezbędne warunki, by osiągać sukcesy w procesie nauczania. Prawidłowe odczuwanie swojego ciała przekłada się również na sferę emocjonalną i społeczną. Daje poczucie pewności siebie, panowania nad swoim ciałem, wyrażone w zgrabnych i precyzyjnych ruchach, ułatwia naukę czytania i pisania, pozwala lepiej rozumieć innych, nawiązywać prawidłowe relacje, prawidłowo współpracować w grupie, zdobywać szacunek. Praktyczne zabawy i ćwiczenia rozwijające schemat ciała będą prezentowane w części warsztatowej podczas szkoleń z zakresu wspierania rozwoju małego dziecka.

Źródło:

  • Klaudia Piotrowska Madej, Agnieszka Żychowicz, Smart Hand Model, Gdańsk 2017
  • Jean Ayres, Dziecko, a integracja sensoryczna, Gdańsk 2015
  • Integracja Sensoryczna, kwartalnik PSTIS
  • Weronika Sherborne, Ruch rozwijający, Warszawa 2002
  • Maria Borkowska, Kinga Wagh, Integracja sensoryczna na co dzień, Warszawa 2010
  • https://www.nhs.uk/start4life
  • https://fizjo4life.pl/czym-jest-propriocepcja-i-po-co-ja-trenowac/